Tarık Buğra, Osmancık adlı bu ödüllü tarihi ve biyografik başyapıtında, Osmanoğulları Beyliği'nin kuruluşu aşamasında, delişmen ve ele avuca sığmaz bir delikanlı olan Osmancık’ın, Şeyh Edebali’nin tedrisatından geçerek olgunlaşmasını ve cihan devletinin kurucusu bilge Osman Gazi’ye dönüşme sürecini konu alır. Yazar; Söğüt ve Domaniç topraklarında filizlenen bu yeni gücün, aşiretten beyliğe, beylikten ise kalıcı bir devlet yapısına evrilmesini Ertuğrul Gazi, Malhun Hatun ve Kumral Abdal gibi dönemin kilit figürleriyle anlatırken; liderlik vizyonunu, sabrı, adaleti, hoşgörüyü ve "insanı yaşat ki devlet yaşasın" felsefesini, Türk tarihinin bu en kurucu dönemini destansı, lirik, derinlemesine psikolojik ve zengin bir Türkçe ile işleyen edebi bir dille işler.
Puan vermedi·129 syf.·
2026 2. kitabı
Kitabın sonuna kadar bir kadının iç döküşüne tanıklık ediyoruz . Osman’a söylemek isteyip de söyleyemediklerini, yazdığı mektuplara dökmüş. En güzel tarafı da buydu çünkü bu mektuplar aslında Osman’ın okuması için değil, kendi içini rahatlatmak için yazılmış :) Ayrılmakla ayrılamamak arasında kalmayı, kabullenmek isteyip kabullenememeyi, bazen öfkelenip bazen özlemeyi öyle doğal ve samimi anlatmış ki kitap bitmesin dedim :D Kitabın duygusal bir yanı var evet ama beni en çok yakalayan tarafı mizahı oldu. En kırgın yerlerini bile öyle tatlı, öyle kendine has bir dille anlatıyor ki birçok yerde gülümseyerek okudum :))) Sayfalar ilerledikçe bir ayrılıktan çok, bir kadının kendini yeniden buluşunu okuyoruz ve ben çok keyif alarak okudum.Uzun zamandır birinin iç sesini okumaktan bu kadar keyif almamıştım :D
Bu Hikaye Senden Uzun Osman kısa ama etkisi uzun sürecek kitaplardan biri oldu benim için.
Sabah başlayıp bir saatte bitirdim ama okurken kendimi hikayenin içinde, o ayrılığın ve yarım kalmış duyguların tam ortasında hissettim. Akıcı dili sayesinde sayfalar su gibi aktı, karakterlerin hisleri ise oldukça gerçekti.
Bazı kitaplar yüzlerce sayfada anlatamadığını birkaç sayfada hissettirir ya, bu kitap da benim için tam olarak öyleydi.
Kısa sürede biten ama duygusu uzun süre kalan bir okuma oldu.
Keyifli Okumalar Dilerim.
Siz okudunuz mu? Bu hikâyede en çok hangi duygu size geçti?
10/10
2026 11. kitabı
Bugünkü durumu mu merak ediyorsunuz?
Kaldır başını kan uykulardan!
UNUTULANLAR DIŞINDA YENİ BİR ŞEY YOK…
Bugünü anlamak için önce geçmişi öğrenmek gerekiyor. Aradan geçen 30 senede değişen tek şey şehit isimleri, şehit sayıları… Zihniyet halen aynı…
Kitabı okuyun, okutun ve Osman Pamukoğlu’nu anlayın.
Hakkari Dağ ve Komando Tugayı ve tüm şehitlerimizin ruhları şâd olsun.
Neydi Suçun Zeliha! bende tarihî bir roman etkisinden çok, vicdan üzerine yazılmış bir roman hissi bıraktı. Kitabı bitirdiğimde aklımda savaş sahneleri değil, Thomas’ın yaşadığı zihinsel dönüşüm kaldı. Çünkü onun yolculuğu aslında bir coğrafyadan diğerine değil, ezberlerinden şüphe etmeye başlayan bir insanın kendi içine yaptığı yolculuktu.
Thomas’ın çocukluğundan itibaren kendisine öğretilen doğrularla yetinmeyip sorgulamaya başlaması, romanın en güçlü tarafıydı bence. Özellikle Foucher’in ona yalnızca din öğretmek yerine düşünmeyi öğretmesi, sonrasında Ben Şimon ve Şeyh Cibril gibi farklı inançlardan insanlarla kurduğu ilişki, karakterin değişimini inandırıcı hâle getiriyor. Hiçbiri Thomas’ı kendi tarafına çekmeye çalışmıyor; aksine ona hakikati aramanın tek bir kapıdan geçmediğini gösteriyor. Bu kısmı oldukça etkileyici buldum.
Zeliha ise romanda uzun uzun konuşan ya da olayları yöneten bir karakter değil ama varlığıyla bütün romanın anlamını değiştiren kişi. Onun masumiyetinin, insanların kör inançları ve nefretleri karşısında korunamaması, kitabın ismini de çok anlamlı kılıyor. Thomas’ın “Neydi suçun Zeliha?” diye isyan ettiği an, bana göre romanın en ağır yükünü taşıyan sayfalardı.
Roman boyunca en çok hoşuma giden şey, Osman Necmi Gürmen’in tek bir dini ya da tek bir toplumu yüceltmeye çalışmaması oldu. Eleştirdiği şey insanlar değil, bağnazlık. Aynı zamanda farklı inançlardan karakterleri ortak bir vicdan etrafında buluşturabilmesi, kitabı sıradan bir tarih romanının dışına çıkarıyor. Savaşın ortasında bile bilgiye, adalete ve insan olmaya tutunan karakterler görmek bana umut verdi.
Kitabı kapattığımda şunu düşündüm: İnsan bazen öğrendiklerini değil, sorgulamaya cesaret ettiklerini hayatı boyunca yanında taşıyor. Neydi Suçun Zeliha! benim için tam da bunu
Osman Pamukoğlu kitapta tarihte gerçekleşen tarihi ve siyasi olaylardan hikâyelerle veya o olaylar üzerine görüşleriyle ilgili bilgiler veriyor. Devlet üzerine, savaş ve sebepleri-sonuçları üzerine kendi düşüncelerini yazan Pamukoğlu eski bir asker olması sebebiyle bazen sert ama çoğunlukla vatan millet sevgisi içinde kitabı tamamlamış. 
Osman Pamukoğlu 
Ey Vatan
"Üzerinize bir felâket gibi çöken kitaplar vardır. Bir kitap, içınızdeki donmuş degerleri parçalayacak bir balta olmalıdır. Insanı ısıran ve sokan kitaplar okumalıyız.
Okuduğumuz kitap bir yumruk indirerek bizi
uyandırmıyorsa ne işe yarar!"
Osman Pamukoğlu Ey Vatan
"Üzerinize bir felâket gibi çöken kitaplar vardır. Bir kitap, içınızdeki donmuş degerleri parçalayacak bir balta olmalıdır. Insanı ısıran ve sokan kitaplar okumalıyız.
Okuduğumuz kitap bir yumruk indirerek bizi
uyandırmıyorsa ne işe yarar!"