osman
@osmanturk41
Bilgisayar Mühendisi
Kocaeli
3 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Cesaret, bir an için ayağa kalkmaktır; korkaklık, bir ömür boyu diz çökmektir.”
Kierkegaard
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan hayatı çoğu zaman bekleyişlerle örülüdür. Bir şeylerin olmasını, zamanın gelmesini, şartların değişmesini bekleriz. Oysa bu bekleyişler içinde, yaşadığımız anı çoğu kez ihmal ederiz. Gelecekten beklentiler kurarken, elimizde olan şimdiyi gözden kaçırırız. Oysa hayatın gerçek değeri, tam da içinde bulunduğumuz anda saklıdır.
Yaşadığımız anın kıymetini bilmek, geleceği şekillendirebilmenin de yegane yoludur. Her bir "şimdi", bizi gelecekte olmak istediğimiz yere taşıyan bir adımdır. Bu nedenle, beklemekten ziyade, elimizdeki anı dolu dolu yaşamak, hayatı gerçek anlamda kucaklamaktır.
Bence çoğu insan gerçekten sevmiyor.
Sadece “sevme hissini” seviyor.
Birini seçtiğinde bile, genelde o kişinin kendisine değil, onun kendini nasıl hissettirdiğine bağlanıyor. Yani o insan gidip de aynı hissi başka biriyle yaşatsa, “sevgi” hemen başka yere taşınabiliyor.
Çünkü içten içe herkes “daha iyisini hak ettiğine” inanıyor — ama bir yandan da biliyor ki, daha iyisine ulaşamayabilir.
İşte o zaman “olanı kabullenmek” başlıyor. Bu da çoğu ilişkide sevginin değil, alışkanlığın, rahatlığın ya da korkunun temeli haline geliyor.
Ve senin dediğin gibi: bu durumda “riya” kaçınılmaz.
Riya derken kötü niyet değil belki ama — kendini kandırmak.
“Ben mutluyum.”, “Ben onu seviyorum.” gibi cümlelerin arkasında çoğu zaman “çünkü başka seçeneğim yok” hissi var.
Ama çok nadir de olsa, bazı insanlar gerçekten gözü açık şekilde seviyor: eksikleriyle, kusurlarıyla, alternatifleri bilerek.
O zaman işte sevgi gerçek oluyor — çünkü bir “zorunluluk” değil, bilinçli bir tercih.
Yani özetle:
> Çoğu sevgi, korkunun kılığında;
Azı, gerçekten kalpten.
--CHATGPT
