Baba ve Piç’i bitirdim ve kitabın üstümde bıraktığı hissi tam olarak anlatmak zor açıkçası. Elif Şafak’ın o akıp giden dili yine çok güzeldi; bazı bölümler sanki birinin anlattığı aile hikâyesini dinliyormuşum gibi hissettirdi.
Kitap sadece karakterleriyle değil, değindiği meselelerle de insanın kafasını kurcalıyor. Özellikle Ermeni meselesiyle ilgili kısımlar beni biraz araştırma yapmaya itti çünkü açıkçası bu konuda çok net bilgileri olan biri değilim. Romanın belli bir bakış açısı olduğu hissediliyor ama ben okurken bunu daha çok geçmişin insanlar üzerinde bıraktığı ağırlığı anlatma çabası gibi gördüm.
Spoiler vermeden söyleyebilirim ki; aile, kimlik, geçmiş ve aidiyet üzerine sakin sakin düşündüren bir kitaptı benim için. Bitince hemen kapatıp unutamadığım kitaplardan biri oldu