Bugün Othello okumaya başladım , okuduğum en güzel tiyatro oyunu eseri 🤗🤍
Kıskançlık, aslında içsel bir boşluğun dışa vurumudur. Dostoyevski karakterleri genellikle kendi içsel yaralarıyla boğuşur. Kıskanan insan, aslında kendisinde var olmayan veya yeterince sahip olmadığını düşündüğü bir şeyi dışarıda arıyordur. Bu durum, özgüven eksikliğinin bir yansımasıdır. Başkasını aşağı çekmeye çalışırken kendi acizliğini sergilemek, Dostoyevski’nin perspektifinden bakıldığında insanın kendine yaptığı en büyük kötülük ve bir "kusur"dur.
Bir kısımda okuyunca dikkatimi çekti. Othello şöyle söyler; “ Osmanlı donanması battı. Sahi, adadaki eski dostlarım ne âlemdeler?” Osmanlı donanmasının bahsedildiği bu kısım 1570-1571 yıllarında Osmanlı- Venedik savaşında zafer Osmanlı’dan yana olsa da Othello tiradında bir fırtınanın gelip Osmanlı donanmasını çökerttiğinden bahseder. Shakespare o dönem Kıbrıs artık Venediklilerin değilken onların yönetimindeymiş gibi anlatmış. Yani bu kısımlar tamamiyle bir hayal ürünüymüş. Bilginize..
Shakespeare /Othello
Namus dediğiniz elle tutulmaz gözle görülmez,
Ona sahip olmayanlar bile,
Sahipmiş gibi görünürler çoğu kez.