Oğulcan
@otiii
68 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Nisyan’ı, zihnimdeki o karmaşık mekanizmaların ve eylemsizlik halinin en yoğun olduğu dönemde okudum. Hector Abad’ın, babasını kelimelerle yeniden inşa ederek unutuluşun elinden çekip alma çabası, bende hayranlıkla karışık derin bir sızı bıraktı.
İşte o satırlardan zihnime sızan öznel tortu:
Hector Abad Faciolince - Nisyan
Hafızanın ne kadar amansız bir yük olduğunu bu kitabı bitirdiğimde çok daha net anladım. Yazarın, babasına dair en küçük detayları bile kutsal birer emanet gibi saklaması, aslında hepimizin içindeki o "kaybolma" korkusuna dokunuyordu. Hafızanın ne kadar seçici, ne kadar takıntılı ve aslında ne kadar savunmacı bir yapıda olduğunu satır aralarında kendi içimde tarttım.
Neler Hissettim?
Hatırlamanın Ağırlığı: Okurken, birini hayatta tutmak için bu kadar çok hatırlamak zorunda kalmanın ne kadar yorucu olduğunu düşündüm. Bazı anların toz yığınına dönüşmesine izin vermemek için verilen o devasa mücadele, benim o günlerdeki eylemsizliğimi ve her şeyi kontrol etme isteğimi bir kez daha yüzüme vurdu.
Çıplak Bir Dürüstlük: Abad’ın dili öyle dolambaçsız ve öyle saftı ki, anlatılan hikaye sanki benim de hiç açmadığım çekmeceleri karıştırıyormuşum hissi uyandırdı. Bir hayatın sonundaki o kaçınılmaz "toz yığını" gerçeğiyle yüzleşmek, o an korumaya çalıştığım o ego kalkanlarının ne kadar beyhude olduğunu hissettirdi.
Huzursuz Bir Kabulleniş: Kitabın sonuna geldiğimde, nisyanın yani unutuşun aslında bir son değil, bazen hayatta kalmak için gereken o tek sığınak olduğunu fark ettim. Her şeyin bu kadar geçici olduğu bir dünyada, bir şeylerin peşinden bu kadar hırsla gitmenin ya da kırılmaktan bu kadar korkmanın anlamsızlığını gördüm.
Neden 9 Puan Verdim?
Çünkü Nisyan, bana sadece bir yas hikayesi anlatmadı; bana insanın kendi kırılganlığını nasıl bir onur
Okurken Ueda’nın kurduğu o puslu atmosferin içine çekildim ama bir yandan da o sisin arkasında hep bir eksiklik aradım. Hikayeler boyunca karşımıza çıkan o huzursuz ruhlar ve tutulmayan sözler, aslında insanın en ilkel korkularına dokunuyordu. Ancak Ueda’nın bu korkuları işleyiş biçimi, benim o an ihtiyaç duyduğum o sarsıcı etkiden uzaktı.
Neler Hissettirdi?
Atmosferin Esareti: Ueda, yağmurun ve ay ışığının altında öyle bir dünya kurgulamıştı ki, sayfaları çevirirken o rutubet kokusunu ve tekinsiz sessizliği sanki yanımda hissettim. Ama bu atmosfer, hikayelerin finalindeki o mistik çözülmelerle birleşince bende "gerçekten yaşanmış" bir derinlikten ziyade, uçucu bir masal tadı bıraktı.
Rasyonalitenin Çatışması: Hikayelerdeki doğaüstü müdahaleler, hayatın o sert ve mekanik gerçekliğiyle çarpıştığında biraz zayıf kaldı. İnsanın kendi içinde yaşadığı o gerçek reddedilişlerin veya hayal kırıklıklarının yanında, Ueda’nın hayaletleri fazla nahif ve hatta biraz didaktik durdu.
Puanımın Sebebi: Kitabı kapattığımda içimde o büyük "katharsis" (arınma) hissi uyanmadı. Ueda’nın karakterleri o bitmek bilmeyen bekleyişlerinin sonunda bir şekilde huzura erdi belki ama ben o hikayelerin sonundaki o "ilahi adaleti" veya mistik huzuru, hayatın o anki rasyonel karmaşasına tam olarak yediremedim.
Ueda, "gerçekle hayalin arasındaki o ince çizgiden" bahsetti durdu ama ben o çizgiyi geçtiğimde, karşı tarafta beklediğim o devasa derinliği bulamadım. Sis dağıldığında geriye kalan, sadece eski zamanlardan kalma, biraz hüzünlü ama bugünün o keskin sızılarını dindirmeye yetmeyen bir yankıydı.
Tom Hazard ile tanışmak, aslında insanın kendi içine ördüğü o devasa savunma mekanizmalarıyla yüzleşmesi gibiydi. 400 yıl boyunca hayatta kalmayı başarmış ama "yaşamayı" hep bir sonraki yüzyıla ertelemiş bir adamın hikayesi bu.
Psikolojik bir perspektiften baktığımda; Tom’un kurallara sığınarak bağı ve yakınlığı reddetmesi, aslında bizim narsistik yaralanmalardan kaçmak için ördüğümüz o kalkanların surreal bir yansıması. Reddedilme korkusuyla zamanı dondurmaya çalışırken, aslında zamanın bizi dondurduğunu ve o gri "hissizliğe" mahkum ettiğini fark ediyoruz.
Kitaptan Kalan Tortular:
Hayatta Kalmak vs. Yaşamak: Acıdan kaçmak için hiçbir şeye dokunmadan yaşamak, aslında yaşayan bir ölüye dönüşmektir.
Kırılganlık ve Cesaret: Zamanın ağırlığı, ancak her şeyi kaybetmeyi göze alıp "incinebilir" olmayı kabul ettiğimizde azalıyor.
Şimdi’nin Estetiği: Zamanı durdurmanın yolu onu dondurmak değil, her türlü riskine rağmen akışın içine o ilk adımı atmakmış.
Puanımı 7’de bırakmamın sebebi, finaldeki o çözümleme biçiminin hayatın bazen fazla sert ve rasyonel olan dokusuna göre biraz daha "naif" kalması. Yine de, özellikle belirsizlik ve eylemsizlik arasında sıkışıp kaldığımız bu dönemde; Tom’un o yüzyıllar süren sessizliğini kırıp sokağa çıktığı an, benim için o "beklenen cesaretin" en somut karşılığı oldu.
Tom Hazard bunu 400 yılda öğrendi, bizim o kadar vaktimiz yok.
