"Keşke" kelimesi ve pişmanlık hissi bataklığa benziyor bence. Bir kere batınca o çukura çıkması gerçekten güç. Çıktın diyelim, üzerindeki kalıntılarını temizlemek de çok güç.
Bu yaşımda beni en zorlayan faktörler bu ikisi. Ve gerçekten çıkması çok güç. Bu sürece dair tek umudum, eğer çıkabilirsem bu çukurdan, en azından 23 yaşımdan sonrasını kurtarmak.
*Hayatı yaşamak için mükemmeli beklememek
*Mutlu olmayı koşullara bağlamamak
*Elindekinin kusurlarından önce avantajlarını görmek
*Olanı olduğu gibi kabul edip, olandan en iyi şekilde verim alabilmek
*Hayatta her zaman bir dönüş yolu olduğunu kavramak
*Andan ve olandan mutlu olmak
*Detaylara bu kadar takılmamak
Önemli. Gerçekten çok önemli. Yoksa bu öyle bir kısır döngü oluşturuyor ki, kendi kafanın içindeki kapanda kısılıp kaldığında zaman ve hayat akıyor fakat sen aynı noktada takılıp kalıyorsun. Sonunda ise bir bakmışsın, küçük detaylardaki olumsuzluklara takılıp kaldıpın için anları kaçırdığın ve 1 saniyesini bile geri getiremediğin hayatta boşu boşuna kendini üzdüğün anlar
Kafanın içindeki çukurdan çıkması zor, ama çıkamazsan da işte o zaman tam bir felaket olacak gibi.
Olanı olduğu gibi kabul etmenin önemi yatsınamayacak kadar fazla.
Umarım ben de dahil mükemmelliyetçilikten muzdarip herkes bu çukurdan çıkabilir.
"Keşke" kelimesi ve pişmanlık hissi bataklığa benziyor bence. Bir kere batınca o çukura çıkması gerçekten güç. Çıktın diyelim, üzerindeki kalıntılarını temizlemek de çok güç.
Bu yaşımda beni en zorlayan faktörler bu ikisi. Ve gerçekten çıkması çok güç. Bu sürece dair tek umudum, eğer çıkabilirsem bu çukurdan, en azından 23 yaşımdan sonrasını kurtarmak.
*Hayatı yaşamak için mükemmeli beklememek
*Mutlu olmayı koşullara bağlamamak
*Elindekinin kusurlarından önce avantajlarını görmek
*Olanı olduğu gibi kabul edip, olandan en iyi şekilde verim alabilmek
*Hayatta her zaman bir dönüş yolu olduğunu kavramak
*Andan ve olandan mutlu olmak
*Detaylara bu kadar takılmamak
Önemli. Gerçekten çok önemli. Yoksa bu öyle bir kısır döngü oluşturuyor ki, kendi kafanın içindeki kapanda kısılıp kaldığında zaman ve hayat akıyor fakat sen aynı noktada takılıp kalıyorsun. Sonunda ise bir bakmışsın, küçük detaylardaki olumsuzluklara takılıp kaldıpın için anları kaçırdığın ve 1 saniyesini bile geri getiremediğin hayatta boşu boşuna kendini üzdüğün anlar
Kafanın içindeki çukurdan çıkması zor, ama çıkamazsan da işte o zaman tam bir felaket olacak gibi.
Olanı olduğu gibi kabul etmenin önemi yatsınamayacak kadar fazla.
Umarım ben de dahil mükemmelliyetçilikten muzdarip herkes bu çukurdan çıkabilir.