Susmuş benim tüm dillerim, körmüş de meğer gözlerim. Ne vakit baksam dünyaya kopar kıyametim, tutunamaz düşlerim. Bir ben tutarım ellerinden bir de benim diğer parçam. Ahh insanlık şimdi seni hangi sularda yıkasam. Hangi sular çözer bu ikilik gömleğini üzerinden, Gösterebilsem, hatırlasan yaradılışındaki birliği yeniden.Hissettirebilsem sana merhameti ve sevgiyi. Son bulur muydu o zaman bu yalnızlık eziyeti.Ah bu ihanetlerden kan damlıyor içime, uykularıma damlıyor gündüzüme, geceme. Bir sınır duvarının iki yanında öfke, nasıl alır bir akıl mümkün mü sebepsizce.Gören bir gözün zulmü, elbet körler içinde. Bir yaşamak sevdası beni düşüren dara. Bir insanlık ülküsü sebep bu prangama. Ölüler diyarında dolaşan bir diriyim. Köksüz ve dalsız isem bu dünyada ben neyim. Fatma Mertoğlu