“…Anlayacaksın bu yaşamak koşuşturması bir acıyla dindiğinde, o kalabalık etrafından gölgeler birer birer silinip, çığlıkların duvara çarpıp tekrar sana döndüğünde ve bütün umutlar tükenip karanlık hükmettiğinde her şeyden çok kendi yokluğunun yalnızı olduğunu…”. Fatma Mertoğlu