Fatma Mertoğlu
@ouroborosphase
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bundan demek ki serzenişlerim, daha önce kaç kez daha dünyaya gelmişim.
Fyodor Dostoyevski Bir maskesi olmadığı için değil, bir maskenin altına saklanma onursuzluğunu tercih etmediği için, düşünmekten kaçınan bir toplumun içinde düşünme çılgınlığına cesaret edebildiği için aşağılık bakışların arasında üstünlüğün acısına dayanamayıp gizlendiği yer altında yaşanılan buhranla birlikte, yer yer kendisinden dahi şüphe edişi anlatıma samimiyet katmış. Zaman zaman benimde arzuladığım sığınak fikri, bu anlatımla eşleşmiş, beni adeta yeraltında bir çok endişeden uzak, anlayarak ve anlaşılarak oturup uzun ve derin bir sohbette bulunmanın memnuniyetine eriştirmiştir.Düşünce
Fyodor Dostoyevski Bir maskesi olmadığı için değil, bir maskenin altına saklanma onursuzluğunu tercih etmediği için, düşünmekten kaçınan bir toplumun içinde düşünme çılgınlığına cesaret edebildiği için aşağılık bakışların arasında üstünlüğün acısına dayanamayıp gizlendiği yer altında yaşanılan buhranla birlikte, yer yer kendisinden dahi şüphe edişi anlatıma samimiyet katmış. Zaman zaman benimde arzuladığım sığınak fikri, bu anlatımla eşleşmiş, beni adeta yeraltında bir çok endişeden uzak, anlayarak ve anlaşılarak oturup uzun ve derin bir sohbette bulunmanın memnuniyetine eriştirmiştir.“…Ne ölmek kurtarır beni, ne yaşamaktır bunun adı zindanındayken, Varlığının bağışladığı yoksul soluklarımda avunurum, Kovuldum cennetinden yokluk şimdi benim adım, Ey derinlerimde yanan ateşin alevi, Söyle kaç dipsiz kuyunun karanlığındasın şimdi…”. Fatma Mertoğlu
Serzenişİnsan ve Hayat
Bütün yalnızlıklar kalabalıklarla örtülmüşken ve insanla, insanlığın arasına kalın bir duvar örülmüşken, her söz en az insan kadar eksik kalıyor.
İnsan, insanla var olmuşken neydi bize birbirimizi uçurumlardan ittiren. “Var oluş kavgası “adı verilmiş safsatalarla daha ne kadar vazgeçeceğiz, insandan, bizden. Evren bunca geniş ve tüm sırrı hala çözülmemişken, hangi adi fikirdir bize kaynağın hepimize yetmeyeceğini düşündüren. Hepimiz dönüp sorsak kendimize, “bize ne” diyebilir miyiz diğerlerinden, içimizdeki insanı incitmeden.
İhanetten ağlarken bir insan, ihanete uğratanın da insan oluşudur beni inciten; insanın insanı aldatma çabasıdır, aslında kendini yaraladığını bilmeden.
Söz konusu insanlıkken ne farkımız var benim, senden. Hayatlarımız gerçekten o kadar farklı mı birbirimizden; kaç insan vardır mesela yaşamını sürdürmüş hiç acı çekmeden, hiç mutlu olmadan, hüzünlenmeden. Kaçımız ömründe hiç ağlamadığını ya da gülmediğini iddia edebilir veyahut yalana prim vermeden.
Başka gezegenden mi yoksa bunca, insanı inciten. İlk kimdi insana, düşmanlığı öğreten. Böyle zararın ardından gidilir mi, akla küfretmeden. Kim gelip yıkayacak bizi; hasetten, fitneden, kinden; biz suyunu esirgediğimiz, içimizdeki vicdan tohumunu yeşertmeden. Hiç mi utanmaz; aman demeye, arka sokaklarda insanlığı satanlar üç, beş demeden. Her fırsatta aldatıp, aldatılınca da isyan etmekten.
Bize sunulmuş ne varsa hepsini karalara mı boyayacağız. Güvenebilmek isterken, güvenilir olmanın derdine neden düşmüyoruz. Sevilmek isterken, nedir bizi kendi sevgisizliğimize kör eden. Saygı duyulmak isterken, diğerlerinin sınırlarını çiğniyoruz hiç düşünmeden. Anne olamıyor, baba olamıyor, evlat olamıyor, eş olamıyoruz çünkü anne olmayı “eziyet çekmekle”, baba olmayı “para getirmekle, evlat olmayı “her şeye tamam”
“…Müzik evrenseldir,siz sözlerin manasını bilmezsiniz ama ruhunuz çok iyi bilir çünkü ruhunuza işlemiş acılar öğrenilmiştir ve aynısını nerede görse artık kolayca tanır…” ………….Fatma Mertoğlu