Kadir Karakoç
@outsiders
Hayattaki yerini bulmaya çalışan kendi halinde birisi...
Şu anda okuduğu kitap
~SON~
Peki ama, diyeceksiniz, sen kim oluyorsun da bize bu masalı anlatıyorsun?
Söylemedim mi? Ben de anlatılanların yalancısıyım, demedim mi?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Belki sabrı, sabır taşında o kadar da bilememek gerek.
Şimdiki ben, o zamanki ben olsaydım, elbette sizi kendimden uzaklaştırmazdım. Aşığıyla buluşan ikiyüzlü, pis evli kadınlar gibi davrandım; kocam geldi, artık bitirelim, diyen karılar gibi. Midenizi bulandıran, sizi iğrendirenlerden daha kötü...
İçimize saklanıyoruz, tenimiz kabuk bağlıyor, dokunma duygumuz eksiliyor, kabuklu hayvanlara dönüyoruz, kendimizi bile hissedemez hallere geliyoruz...
Yine ona göre, cançekişmeye başlayan her çağ, saraylar, hanlar, hamamlar, kiliseler ve camiler kurmaya hız verirmiş. Bir halkı, tükenmediklerine inandırmak gerekirmiş. Bir ülkenin zenginlerini o derece gösterişe, tantanaya iten tek şey, ölüm duygusuymuş. Hayat, ayağını ölüme attığı anda para dolaşıma girer, ticaret gelişir, silah üretimi artar, bankalar pıtrak gibi her köşede biter...
Bu, kahkaha ve gözyaşı, kan ve şehvet dolu sahne oyunundan sonuçta tek karlı çıkan toprak kurtları olmalı.