“Xururuca!”
“Ne var ?”
“Ağlamak kötü bir şey mi ?”
“Ağlamak hiçbir zaman kötü değildir, budala. Neden sordun?”
“Bilmiyorum. Bir türlü alışamadım. Sanki yüreğim boş bir kafes…”
“Şaraplı ekmek güzel miydi, Totóca?”
“Bilmem. Tadına bakmadım.”
“Neden?”
“Gırtlağıma bir şey düğümlenmişti, yediklerim boğazımdan geçmek bilmiyordu…Uyuyalım. İnsan uyudu mu her şeyi unutur.”
“Belki gelecek yıl olur…Neden benim gibi yapmayı öğrenmiyorsun.?
“Sen ne yapıyorsun ki?”
“Kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Böylece hayal kırıklığına da uğramamış oluyorum.”