Dokuz puan vermemin tek sebebi Mürşit’in yüzünün bir kere bile gülmemiş olmasıdır. Yoksa müthiş bir kitaptı.
Feriha gibi okudukça acımayı öğreniyorsunuz. Kitap aslında size kadınında erkeğinde kötü olabileceği, ahlaksızlığın cinsiyetle alakası olmadığını anlatıyor.
Beni uzun zamandır hiçbir kitap ağlatmamıştı, hüngür hüngür ağladım.
Zaten Reşat Nuri Gültekin’in “Çalışkuşu” kitabını okumuş ve çok sevmiştim, ona güvenerek bu kitabı aldım ve beni müthişliğiyle şaşırtmadı. Öyle hayattın içinden olaylar ki, empati yapmamak elde değil. Yazarın diğer kitaplarını da en kısa zamanda okumak istiyorum.