Sonuçta dünyanın bütün işleri aşağılıktır; başkalarının sözüyle, hiçbir tutkusu ya da gereksinimi olmaksızın, para, şan şeref ya da bilmem ne uğruna didinen biri her zaman bir budaladır.
Amaçlarımıza ulaşmak için çabalamaya ve ümit etmeye, elde ettiğimiz şeylerin hiç bir öneminin kalmadığını fark edene dek devam edeceğiz ki ;her hayal kırıklığımıza bir kılıf uydurup onu 'vazgeçilemez' isteklere çevirebilelim.
İnsan hedefe her varışta bir huzursuzluk duyar beceriksizleşir...İnsan, hedefe ilerlemeyi sever, ulaşmayı değil.Bu da şüphesiz çok gülünçtür. Zaten gülünç bir varlıktır insan...