Çocuklara kötülüklerden korumak için yapılacaklar listesi
Suçlular sadece başka insanları hedef seçmediler. Yani yakın akrabalardan yada Koç, hoca amca gibilerden de çıkabilir.
Bazı ebeveynler Belki de çocukları tedirgin etmekten korkarak hiçbir şey yapmazlar. Maalesef bu başını kuma gömme tarzı yaklaşım çocukların savunması kalmasına sebep olur.
Tüm eleştirilere itaat etmelerini gerektiren katı bir tarzda yetiştirilmiş çocuklar özellikle risk altındadır.@
Hayatta hiçbirimiz her şeyi çözemeyiz, Bu yüzden başkalarının tavsiyelerine başvurur.
Çocuk yetiştirme konusunda ucuz teorilere başvuranlar, kendilerini Nasrettin hoca'nın masalında yanlarında bir eşekle ve oğluyla giden hocanın durumunda bulurlar. Yani ne yapsalar çözüm bulamıyormuş gibi hissederler.
Sezgi ve sağduyudan yararlanmak
Sezgi bir şeyi düşünmeden anlamanı sağlayan ani bir histir.
Mesela ani ve sebepsiz bir duyguyla karşıdakinin iyi biri olmadığını hissedebilirsiniz işte bu sezgidir. Mesela bazı iş adamları sahte bir işin neredeyse kokusunu alır. Birkaç yıl polislik yaptım ve Sezgin kayda değer bir şekilde gelişmeye başladı.
Sezgi ve sağduyu birlikte gider. Birçok insanın başı sağduyu görmezden geldiği için belaya girer.
Sağduyu, eğer bir şey gerçek olamayacak kadar iyi görünüyorsa, genellikle gerçek olmadığını öngörür. Mesela baba çocuklarıyla aşırı ilgilenen bir Koru şefini tuhaf bulduğunu ancak çocukların ve annelerinin bu ilgiden memnun olduklarını bildiğinden onların mutsuz etmek istemediğini itiraf etmiş. Yani sağduyu ve sezgisini görmezden gelmiş ve bedelini oğlu ve ailesi ödemiştir (tacizci bir Kore şefi olayından alıntı)
yetişkinler sağduyu sahibidir bunu çocuklarına da geçirmek için çaba göstermelidir. Küçük çocuklara bile sezgilerine güvenmeleri öğretilebilir. Şüphelenen bir çocuk kaba davranmaktan korkmadan kaçmalıdır.
Çocukların sevgilerini
10/10
2026 17. kitabı
(Instagram hesabımda 2 gönderi olarak paylaştığım değerlendirmeyi birleştireceğim burada .)
1. Gönderi :
Merhaba. Hayatımın en özel kitaplarından birini okuyorum hissi peşimi bırakmıyor.Bu kitabı tek gönderiye ve harf sınırına sığdırmaya çalışmak hem çok zor hem de haksızlık olacak belli ki …Tek bir paylaşımın içine sığmayacak kadar ontolojik yoğunluk taşıyor olmakla birlikte yazılanlar da hep eksik kalır bu yoğunluk için.Metnin açtığı düşünsel yarığın kenarında dolaşsak bile iyidir diyerek ilk gönderiyi yazmak istedim.
Robinson’un kendini yeniden kurmaya çalışmasını izlediğimiz bir bilinç laboratuvarındayız.Robinson’un adaya düşüşü fiziksel bir kazadan çok, ontolojik bir sarsıntı. İlk günlerde açlıkla, barınmayla, yaralarla uğraşıyor gibi görünse de asıl kriz başka yerde başlıyor: çıplaklıkta. Uygar insanın giysilerinin bir “zırh” olduğunu, toplumun insan bedenine işlemiş ikinci bir deri gibi işlediğini ancak kaybettiğinde fark ediyor. Doğaya romantik bir dönüş yok burada. Tersine, kültürün yokluğu karşısında bedenin ne kadar kırılgan olduğu var.
Sonra düzen geliyor.Takvim tutuyor.Adayı yeniden adlandırıyor: Speranza.Yazmaya başlıyor.Tarım yapıyor, çit çekiyor, envanter çıkarıyor.
Bunların hiçbiri sadece hayatta kalmak için değil. Dünya sallanmasın diye çünkü yalnızlık, onun için duygusal bir eksiklik değil artık. Gerçekliğin temellerini kemiren bir şey. Duyularının tanıklığından kuşku duymaya başlıyor. “Yeryüzünün sallanmaması için” başka ayaklara ihtiyaç duyduğunu anlıyor. İşte tam burada roman bambaşka bir yere açılıyor:
“Başkası, evrenimin temel taşı.”
İnsan sabit bir öz değil. Alışkanlıklar, tepkiler, karşılıklılıklar ve bakışlar ağı. O ağın içindeki en temel düğüm “başkası”. Başkası yoksa yalnızlık sadece iç daralması yaratmıyor, nesnelerin anlaşılırlığını
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yorumm1000k
GÜZ SARMALI ~CÜDA
Yazarı: Payell
Yayınevi: Müptela
Sayfa Sayısı: 456
Merhaba. Canım Payell... Ve birbirinden güzel kitapları. Her kitabında acaba bu sefer erkek karakteri biraz çok az değişik biri olarak kurgular mı diye düşünüyorum. Sonra kitabı okudukça gerçekten sağlam karakterler yazdığını fark ediyorum. Yine bir karaktere hayran olduk.
Hadi yoruma...
Çocukluğu derin bir özlem ve aşk ile geçmiş sevdiği adama hasret ağa torunu Ayşem.. Yıllar önce verdiği söz nedeniyle sevdiği adamı terk edip giderken korkuyordu. On sekizinde deli bir cesaretle yola çıktığında kalbi sevdasında aklı ise ettiği intikam yeminindeydi. Babası İstanbullu annesi ise bir ağa kızıydı. Bekir dedesi oğlu olmayınca hanımını ve kızlarını da alıp İstanbul'a gelmiş ağalığı kardeşi Haşim Bey'e bırakmıştı. Haşim Ağa'nın iki oğlu vardı. Akın Doğan... Fikret... Ayşem beş yaşında iken Urfa'ya dönen ailesi ile küçük kızın kalbi kendinden yedi yaş büyük çocuğa kondu. Doğan Karacadağlı. Haşim Ağa'nın büyük oğlu. Dedesinin yeğeni annesinin kuzeni. Çocuk aklı aşkı bilmedi. Sürekli Doğan'ın etrafında bir pervane iken ergenliğinde duygularından emin olmaya başladı. Bu dönemde Doğan'ın Urfa'da olmadığı zamanı kapsıyordu. Genç adam tahsil için ve askerlik derken yıllar sonra memleketine döndüğünde vurulmuştu. Gökyüzü gözlü kadına. Ayşem giderken bıraktığı çocuk değildi büyümüştü. Aralarında oluşmaya başlayan duygular Ayşem'in gitmesi ile sekteye uğrar.
Yıllar sonra geriye döndüğünde kendini taşlardan korumak için çırpınan Doğan şaşkındı. Ayşem dönmüştü. Hem de ne dönüş. Ayşem hissettiği kıskançlık ile Doğan'a saldırırken kendini affettirmek için geldiğini bile unutmuştu.
Fikret ve Helin ise abileri ve ablalarını izlemekten çok kendi dertlerindeydi. Ya da yalnızca Fikret.. İki kardeşte Tahsin Bey'in kızlarına
Asimov Evrenine son macera olan Vakıf serisiyle başlayan biri olarak derhal hikayenin başına dönüp '' aga nooluyo aga '' larla geçen 4 kitabın sonuncusunu da okudum ( tabi çapraz okumalardan ve iş yükümden dolayı epey uzun sürdü ) .
.
İncelemelerimde nedense gereksiz bir Spoiler hassasiyeti güdüyorum bu da tabi yazacaklarımı filtreliyor oldukça .. doğru mu yanlış mı yine tartışalım elbet ama söylemek istediklerimi spoilersız söyleyemiycem sanırım arkadaşlar sizi şöyle alayım ...
.
Bu Asimov abimin okuduğum 11.ci kitabı ve hikayecilik kısmı bana göre tartışmaya tamamen kapalı bir konumda zihnimdeki liderliğini sürdürüyor ... bu 11 kitabı birbirine bağlama noktasında hiç aceleci davranmamış üstüne üstlük bazı kitapların arasında 30 sene gibi garip süreler olmasına rağmen kaynağı çok düzgün çekebilmiş bir abimiz tekrar tebrik ediyorum her yerinden öpüyorum Rüşt... şey Asimov abi ...
.
Bu kitaba özel yorumlarımdan biri Daneel ve Giskard'ın dostlukları arkadaşlar ... iki robotun kafa kafaya verip '' İnsanlık '' tanımı üretmesi ( yazılımlarında olmamasına rağmen ) ve bunu başka bir kanun olarak esas almanın yollarını arama çabası Asimov abinin inanılmaz bir öngörü ve zihin yapısında olduğunun göstergesidir ... Duygusallığın bir robotta ne şekilde ve ne kadar var olabileceğini işlemek cidden zor iş ... Okuyucu olarak kafam hiç '' bıneyaaaa '' lara gitmedi ...
.
İnsanlara ait Çelik Mağaralara dönüş uzun sürdü ... tüm serinin baş karakteri Elijah Baley bir ata olarak meta varlığını sürdürdü ... Anlaşılan o ki Psikotarih , Giskard'ın aramızdan ayrılışıyla beraber ( beklenen bir ayrılıktı ) sonraki seri olan Galaktik İmparatorluk 'ta daha fazla işlenecek ve olgunlaşacak ...
.
Mandamus ve Amadiro emellerine ulaşmış gibi görünse de koca yürekli Giskard aramızdan ayrılırken Daneel'e
Yazar Sinan Yağmur, bu kitapta Kimya Hatunun Allah'a ve Şems'e olan bağlılığın anlatıyor. Kimya Hatunun maneviyata yönelip öz ve üvey babasından ve Şems'ten tasavvuf ilmi alır, Şems'e ilk gördüğü andan itibaren aşık olur ve aşkını mektuplara döker. Sevdiğim kısım halk ne derse desin Şems'e olan aşkına sahip çıkması.
Genel olarak kitapda hüzün, yalnızlık ve manevi hissiyatı verdi. Ağlatan ve bir o kadar da anlatmaktan çok susturan bir kitap. Tasavvuf türü sevenlere öneririm.
Yazarın kalemiyle ilk kez tanıştığım bir eser oldu.
Kitabımızın ana karakteri Aziz. Sokaklarda, aile sıcaklığından, yuva hissinden yoksun büyümüş, yaralı ama bir o kadar da güçlü bir karakter. Yalnızlığının içinde yalnız değildir aslında; kendisi gibi hayata tutunmaya çalışan iki dostu vardır: Bahadır ve Halil. Onların dostluğu, kitap boyunca Aziz’in hep yanında olacaktır. Hikâye ilerledikçe bu kardeşlik halkasına bir isim daha ekleniyor: “Robot” lakaplı Mehtap.
Her bir karakter, Aziz’in yaralı kalbine ayrı bir dokunuş yapıyor; bazen gülümsetiyor, bazen içini acıtıyor ama asla okuyucuyu duygusuz bırakmıyor.
Aziz bir kapkaç olayında kadına yardım ederken bıçaklanacak ve öldü diye morga kaldırılacaktır. Aslında orası, Aziz için son değil; hayatının tamamen değişeceği bir dönüm noktası oluyor. Onu Tesadüfen kurtaran Doktor, öz babası olacaktır. Bir şekilde yolları buluşmuş oğluna ikinci bir hayat vermiş fakat bu uzun sürmeden babası vefat edecek ve babasının mirası, epey yüklü bir miktar, Aziz'e kalacaktır.
Ama asıl büyük miras; paradan önce kalbinde açılan o derin boşluk, yarım kalmış konuşmalar, söylenemeyen “özürler” ve “keşke”ler…
Gazete haberlerinde Aziz’in adını ve yüzünü gören Seda, yıllar önce yarım bıraktığı hikâyeyle yeniden yüzleşiyor. Bir zamanlar kalbini teslim ettiği, sonra da çeşitli sebeplerle hayatından çıkmak zorunda kaldığı o adam, şimdi bambaşka bir dünyada, bambaşka bir konumda karşısına çıkıyor. Seda kendi kafasında aşkını sorgularken, fark eder ki Azizle aşkları bu ayrılık sürecinde oldukça demlenmiştir.
Ve sonunda yolları yeniden kesiştiğinde, ikisi de fark ediyor ki:
Onlar için bu karşılaşma bir “geri dönüş” değil, yepyeni bir başlangıç.
Çok akıcı ve sade bir şekilde ilerlerken, kitap son sayfalarda beni şaşkına uğrattı, nabzımı yükseltti.
