Özde
@ozde_
193 okur puanı
Şubat 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“İyi de bir insana neden ömür boyu geçerli olacak şekilde tek bir isim veriliyordu başka bir isim de verilebilecekken, hatta isminin harfleri karıştırılıp aynı isimden yenileri türetilebilecekken? Kendimiz de dahil etrafımızdaki her şeyi yeniden adlandırma şansı ne zaman alınmıştı elimizden?
Doğuştan bana verilen bir isme ilanihaye mıhlanıp yapıştığımı bilmek nasıl sıkmaz ki canımı, hayattaki yegâne tesellim kendim olmamayı başarabilme şansım iken? İsimleri sonsuza kadar sabitleyen bir dünyaya saplanmışım, harflerin çığırından çıkmasına izin vermeyen. Ama ne vakit kaşığımı alfabe çorbasına daldırsam ismimi ve onunla birlikte kaderimi yeniden düzenlemek üzere yeni harfler yakalamayı umuyorum.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Adı Leyla’ydı. İstanbul’un en eski genelevlerini barındıran o meşum sokakta yer alan gülkurusu renkli evde bilinen adıyla Tekila Leyla. Öyle derdi ona arkadaşları, ahbapları ve müşterileri. Öyle derdi ona beş kadim dostu. Hiç istemezdi Leyla kendisinden geçmiş zaman diliminde söz edilmesini. Ama işte kalbi daha az evvel susmuş, soluk alış verişi ise hepten kesilmişti. Şehrin kenarlarında bir çöp kutusuna bırakılmıştı cansız bedeni. Gene de henüz durmamıştı beyni. Çalışıyordu hâlâ. Tastamam on dakika otuz sekiz saniye boyunca..
Yanlış devirde doğmuş bir kadınım ben,
hiçbir şey düzeltemez bunu. Gelecekte hatırlanacak mıyım, bilmiyorum ama şayet hatırlanırsam mağdur bir kadın olarak değil, cesur adımlar atmış ve ödemesi gereken bedeli korkmadan ödemiş biri olarak
görülmek istiyorum.
Biraz sonra uyanacak mahalle ve herkes beni görecek. Gün aydınlanınca gözlerini benden alamayacaklar. Beni seyredecekler. Kırk satırlık merakları dinecek inşallah. Ben de onları izleyeceğim keyifle. Gözlerindeki şaşkınlığı, tiksinmeyi, iğreti merhameti, acımayla harmanlanmış nefreti, ayıplayan bakışları görecek ve hepsine aymazlıkla bakıp utanmadan yüzlerine gülecek, arsızca etimi, merak ettikleri her yerimi, bütün fazlalıklarımı, deliklerimi, deliliklerimi bir bir göstereceğim bütün mahalleye. Daha çok kadın dilinin hâkim olduğu, en temel meseleleri odağına alan bu öyküler; anne-evlat, kadın-erkek, buyuran-boyun eğdirilen ilişkilerine eğiliyor. Gelgelelim cinsiyetçilik, zorbalık, tahakküm, eşitsizlik, kader ve ölümlülük gibi temalar ışığında anlatılan bu çağımızın masalları ne göz boyuyor ne de rahatlatıyor. Aksine, kiminde gözlerini koyu karanlığa dikiyor, kiminde isyanı dillendiriyor, kiminde de tutkular çağıl çağıl akıyor.
Mimarın karısı, kocasının kolunda misafirleri bahçe kapısına kadar geçirir ve arkalarından, karanlığa el sallarken, zaman akıp gider, karı-koca içeri girerlerken, yengeç kabukları dolu kaseleri üst üste koyup mutfağa taşırlarken akıp gitmektedir zaman, kadın erkeğe artık yorulduğunu söylediğinde, erkek kadına, ben dışarıda bir sigara daha içeçeği, derken, kadın merdivenleri çıkarken, odasında soyunup ipek sabahlığı sırtına alırken, yatağa girerken zaman, hep akıp gitmektedir, aynanın sağındaki ve solundaki pencerelerin renkli camları geceleyin başka camlardan çok daha kara görünür, akıp gider kadın bacaklarına kafur yağı sürüp göğsünü naneli melhemle ovmak için yatağın kenarına otururken, akıp gider, aşağıdaki terasta son sigarasını içen kocasına, aralık balkon kapısından, iyi geceler, diye seslenirken, akıp gider ve gider, krem renkli ipek sabahlığı gardırop odasının alçak bölmesindeki yerine asarken, gider ve gider uzanıp yatağında uykuya dalarken. aman akıp gider. Gider…”
