Charlie’ye şunu söylemek isterdim:
Algernon’a çiçekler bırakılırken,
sana da kalbimizden bir yer ayrıldı, Charlie.
Orası hep senin olacak.
Ağlamaktan helak olduğum bir kitap…
“Kendine doğru yürüdükçe, adımların toprağı değil, seni şekillendirir; yol uzadıkça, içindeki ses derinleşir — ve bir gün anlarsın: Yürümek, var olmaktır.”
Yazar ile bu kadar geç tanışmam çok üzücü. Muazzam bir kitap defalarca okuyabilirim!