özge özpolat
@ozge_e2
Reklam
Spoiler olabilecek cümleler içerir.
Kitabın en başında bizi diğer insanların yaptıkları davranışlardan veya söyledikleri fikirlerden çok inandıkları doğrularıyla mutlu olmaya çalışan bir çift karşılıyor. Gelenekseli seven, toplumdaki cinsel devrime katılmayan, hayatlarını aile kavramı üzerine kurmaya hazır ve olabildiğince çok çocuk sahibi olmak isteyen bir çift. İstedikleri de oluyor.
Son çocukları dışında.. Herkesten, her şeyden farklı olan bu çocuk hayatlarını, kurdukları mutlu aile tablosunu bozmaktadır. Belki de ailenin bu çocuğu kabul etmekte zorlanmasının en büyük nedeni, çevredeki bazı insanların böyle bir çocuk doğurmanın suç olduğunu hissettirmesi veya bazı insanların çocuktaki sorunu görmezden gelerek konuşmaktan ve sonuç olarak aileden kaçınmasıdır. Bu son çocuk diğer aile üyelerini de korkutmakta, diğer çocuklarını da etkilemektedir.
Aile çözüm olarak çocuğu -Ben’i (ki annesinin insan bile olmadığını düşündüğü zamanlar olmuştur.) bakımevine gönderip bir daha ondan haber almamakta bulur. Başta bu işe yaramıştır ancak anne, bakımevinde kötü şartlarda kaldığı için dayanamayıp çocuğunu tekrar eve getirir ve tüm o üzücü, karamsar, gergin hava yeniden ortaya çıkar.
Diğer çocuklarını ve kocasını kaybetme uğruna annelik içgüdüsü diyebileceğimiz bir şeye kulak vermek midir doğru olan yoksa vicdan azabıyla yaşamak mı?
