Özge
@ozgeyuksel
Merhaba Beyaz Gemi, ben geldim!
Burayı sohbet amaçlı kullanmıyorum.
Çocuk Gelişimci
26 Mayıs
114 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zaman Kaybı2023 Okuma Raporları
Bomboş bir kitap. Tüm kitap boyunca Murakami’nin babasının hangi bölükte askerlik yaptığını okuyorsunuz sadece. Hayata dair gereksiz boş çıkarımlar da cabası. Beğenmedim.
Reklam
Hayatımın Kitabı -hafif spoiler-1000Kitap
...ya sen dürbünüm, ben olmayınca kiminle bakacaksın beyaz gemiye? Ben bir balık olamam mı sanıyorsun? Görürsün nasıl oluyorum. Bir gün balık olup beyaz gemiye kadar yüzeceğim...”
O gemi bir gün gelecek, ya da biz o gemiye gideceğiz. Kitaptaki her karakter, iyi ve kötüyü sınırlarda yaşar, iyiliğin de kötülüğün de uç noktalarını bize gösterir. Çocuk ve Mümin dede, iyidir, çok iyidir. Orozkul çok kötüdür. Çocuk, gördüğü onca kötülüğe baş kaldırır, kötülüğün yanında kalmaktan, kötülüğe katlanmaktansa özgür olmayı seçer. Bu, bana kalırsa üzücü bir son değildir. Çocuk, artık benden bir parça olmuştur çoktan. Okurken beni gülümseten ve aynı zamanda gözyaşlarımı akıtan az sayıda kitaptan biri olan Beyaz Gemi, kendimi her üzgün hissedişimde baş ucunda kendimi bulduğum bir kitap. Ve bu hep böyle olacak, var olduğum sürece benimle olacaksın çocuk.
Çocuk kalbinin, çocuk ruhunun bağdaşamadığı her şeyi reddettin. İşte beni teselli eden de budur. Bir şimşek gibi yaşadın sen. Bir defa çaktın ve söndün. Şimşeği çaktıran göktür. Ve gök ebedidir. İşte budur beni teselli eden. Bir başka tesellim daha var: İnsandaki çocuk vicdanı, tohumdaki öz gibidir. Ve o öz olmadan tohum filizlenmez, gelişmez. Yeryüzünde bizi neler beklerse beklesin, insanoğlu doğdukça ve öldükçe, insanoğlu yaşadıkça, hak ve doğruluk denen şey de var olacaktır...
Sana, senin sözlerini tekrarlayarak veda ediyorum: “Merhaba Beyaz Gemi, ben geldim!”
Küçük Ağaç ve bende kalanlar1000Kitap
Kendimi kötü ve boş hissediyordum. Büyükbaba dedi ki neler hissettiğimi biliyormuş. Büyükbaba, sevip de kaybettiğin her şey sana bu duyguyu verir, deyip ekledi: ‘Bundan kurtulmanın tek yolu hiçbir şeyi sevmemektir ki bu daha da kötüdür çünkü o zaman sürekli boşluk hissedersin.’”
Kitabı okuduğum dönemde, bir kedimi kaybetmenin hüznünü yaşıyordum ve bu hüznümü anlatacak kelimeleri bulamıyordum. Kendi kendime, şu an çok acı çekiyor olsam da, o kediyi sevmemiş olup acı çekmemeye değişmezdim durumumu demiştim. Çünkü sevmiştim, o da beni sevmişti. Bu yeterliydi. Bir gün kaybedebileceğimi bilerek sevmiştim, kaybettim.
Küçük Ağaç'la, Çocuk Gelişiminde Kuramlar dersi öğretmenimin tavsiyesi ie tanıştım. Çevirisini hiç beğenmediğim için, okurken zaman zaman bıkkınlık yaşamama sebep oldu ancak Ingilizce orijinaline erişemediğim için mecburdum.
Küçük Ağaç, Büyükanne ve Büyükbabasının doğal öğretileriyle yetişir. Büyükanne ve büyükbaba, çocuğa üstlenebileceği sorumlulukları verirler ve çocuğun aileden biri olduğunu, ona ihtiyaçları olduğunu hep hissettirir. Bu sorumluluklarla çocuğa güven duygusu aşılanır, çocuk kendini değerli hisseder, yapabilecekleri konusunda kendine güvenir.
Birlikte akşamları kitap okurlar, bu esnada lamba yakarlar. Lamba yakmanın bir lüks olduğunu bilen çocuk bunun kendisi için yapıldığını bilir. Lambanın içindeki yakıt pahalıydı ancak bu yakıtı çocuk teneke içerisinde taşıyordu, bu da kendine güvenildiğinin bir diğer çocuğa hissettiriliş biçimiydi.
Çocuk, güzel bir şeyi ailesiyle paylaştığında, ebeveynleri onu “İyi bir şeyle karşılaştığın zaman, yapman gereken ilk şey bulabildiğin insanla onu paylaşmaktır; bu şekilde iyilik öyle bir yayılır ki nereye gittiğini bilemezsin.” diyerek kutlamışlardı.
Kitapta en sevdiğim kısmın