İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı`nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir.
İnanç da sevgi gibi, biraz yiğitlik, biraz gözü peklik ister. İnsan kendine `inanıyorum’ derse olur biter; o zaman her şey gönlünüze görünür, açıklanır, sizi kendine çeker. Nitekim çok seviyorsun; inanç da daha büyük bir sevgidir ancak: Daha çok sevmelisin, o zaman sevgin inanca dönüşür. İnsan bir kadını severse, o kadın doğrudan doğruya yeryüzünün en iyi kadını olur. Herkes en iyi kadını sever, bu inançtır işte.