Hazal TURGUT BATUK
@ozgurht
Kitap Zweig'in; insanın ruhsal karaltısını yansıttığı bir eser. E yazar Zweig olunca karanlık da derin oluyor tabii. Kitap 5 ayrı hikayeden oluşuyor. "Ay Işığı Sokağı", "Leporella", "Nişan", "Leman Gölü Kıyısında Olay" ve "Avare" isimli bu öykülerin tamamı umutsuzluk, hüzün, özlem gibi karanlık duyguları barındırıyor.
Zweig okumaya başlayacaklar için ilk kitap olması halinde yazarı yanlış yansıtacağını düşünüyorum. O yüzden hiç bir Zweig kitabı okumadıysanız bu kitapla başlamayın derim. Fakat benim gibi tüm eserlerini okumaya çalışıyorsanız da yorumları okuyup beğenmedim diyerek atlamayın. Çok övülecek gibi olmasa da yerilecek kadar da değil. Bence gayet okunabilir ama "Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu" ve "Korku" kitaplarından sonra tatmin etmeyen bir kitap. Yine de Zweig okuyun, okutun. :)
Kitap, toplumumuzun on yıllardır baskılanmış ve göz ardı edilmiş sorunlarının derlemesi idi. Anlatılan hikayeler ortalama 2-5 sayfa sürüyor ve açıkçası çok sıkmıyordu. Bazı hikayelerde betimlemelerin çokluğundan şikayet etsem de sonunu getirdiğim bir kitap oldu.
Bu yorumu yazdığım anda, kitabı okumamın üzerinden aylar geçmiş olduğu için her şeyi çok net hatırlamıyorum. Tüm o hikayeler aklımda biraz flu. Kitabın en çok değindiği konuların başında homoseksüellik geliyor. Hikayelerin gerçekliği konusunda şüphelerim var. Bir çoğu hayatımda rast gelmediğim absürtlük düzeyinde idiler. Bu durum bana biraz Türk korku filmlerindeki "Bu filmde yaşanan olaylar gerçek hikayelerden alınmıştır." yazısı gibi geldi.
Abartı var mıdır yok mudur bilmem. Hikayelerin gerçek ya da kurgu olduğu konusunda da emin olmamakla beraber, çok isteniyorsa okunmalı demekten öteye gidemiyorum. Özellikle bazı konularda fazlasıyla geleneksel tavırlar sergiliyor ve tabiri caizse tutucu davranıyorsanız uzak durmanız gereken bir kitap. Delicesine eleştirmek isteyebileceğiniz konular içeriyor. Ve fakat; ben her görüşe açığım diyorsanız okumanız, ön yargılarınızı biraz daha yenmenize yardımcı olabilir.
Şeker Portakalı da Küçük Prens gibi çocuk kitapları kategorisinde görülen bir eser. Fakat bana göre bu iki kitap da çocukların idrak edemeyeceği, anlam çıkaramayacağı alt metinlere sahip. Bir kitabı, bir çocuğun okuması ile bir yetişkinin okuması arasında çok büyük farklar var. Bu yüzden Şeker Portakalı'nın, yetişkinlerin küçümsemeden okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Kitap bir çocuğun; çocukluğunun maddi ve manevi sebeplerle kısıtlanmasına rağmen; çocuk olabilme, çocuk kalabilme çabasının bir sonucu bence. Bu kitabı okurken: Bir çocuk için sevginin, sevilmenin ne denli önemli olduğunu, hayal gücünün bir çocuğun neredeyse tüm dünyasını oluşturduğunu ve fiziksel yahut psikolojik olarak uygulanacak herhangi bir şiddet ile bir çocuğa yaramazlık yapmaması gerektiğini öğretemeyeceğinizi öğreneceksiniz. (Cümlelerim çok karışık geliyorsa özür dilerim.)
Kitabın özellikle ebeveyn olmak isteyen yetişkinlerce okunmasını hararetle tavsiye ederim. Son olarak söylemek istiyorum ki; yaramazlık yapmak çocukların doğasında var olan bir durum olsa da, çocuğun hareketlerine dikkat etmesini beklemek için önce o çocuğa şeyleri nasıl doğru ya da yanlış olarak tayin edeceğini öğretmeniz gerekiyor. Tarlaya ne ekerseniz onun verdiği mahsulü yersiniz. Tarlalarınıza bolca sevgi ekmeniz dileğiyle, keyifli okumalar. :)
