şu dünyada her bir yaratığın tutunacak bir dalı var, insanın yok. şu dünyada yalnız olan, kimsesiz, çaresiz olan yalnız be yalnız insandır. herkesin, her şeyin yaşaması, ölümsüzlüğü var, insanın yok. ağaç, kuş, otlar, böcekler, yılanlar çıyanlar, hiçbirisi, hiçbirisi yok olmuyor. ama insan yok oluyor. çünkü insan kendinde başlayıp kendinde bitiyor.
80 civarında bıraktım. Berbattı. Hiç içine sokamadı beni. Biz basit hayatlarımızla sıradan yaşantımız ve küçük dertlerimizle mutluyuz. Toplumsal statü-Atay'ın 'rol' dediği- ile de mutluyuz. Sahteyse sahte yine de mutluyuz. Vakit kaybetmeden Yaşar Kemal'den devam..