Özgür PINARBAŞI
@ozgurp2
37 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Demirin tuncu, insanın Piçi... :)
Döndük yine şampiyonlar ligine..Başta basit bir kan davası meselesi olduğunu sanmıştım. Halbuki çok daha fazlasıymış. Yaşar Kemal'in okuduğum 8. Romanı olarak yazarın en iyi kitabı diyebilirim. Roman değil de destan okuduk sanki. Bu romanı ilk Ünsal Ünlü YouTube kanalında görmüştüm. İyi ki görmüş iyi ki okumuşum. Anavarza bataklıklarının o betimlemesi orada yaşattı beni. Akyollu'nun Dervişi öldürme planında yaşadığı çukurdaki karıncaları betimlemesi ve bunu Dervişin gelmesine bağlaması.. Zaten böylesine ustalıkla, ince işçilikle bir romanı ilmek ilmek işlemek sadece Yaşar Kemal'in yapabileceği bir şeydi. Hayran kaldım, mest oldum. Gelsin Yusufcuk Yusuf.
Reklam
80 civarında bıraktım. Berbattı. Hiç içine sokamadı beni. Biz basit hayatlarımızla sıradan yaşantımız ve küçük dertlerimizle mutluyuz. Toplumsal statü-Atay'ın 'rol' dediği- ile de mutluyuz. Sahteyse sahte yine de mutluyuz. Vakit kaybetmeden Yaşar Kemal'den devam..
Hakan Günday'ın yeraltı edebiyatının 3. Okuduğum kitabıyla zevkin doruklarındayım. Müthiş müthiş ve yine müthiş. En az "Az" romanı kadar etkileyici. Kitabı bitirdiğimde resmen nefessiz kaldım! Adam almış dünyadaki bütün o 'insan hakları', 'barış', 'yardım melekleri' gibi süslü lafların ardındaki o iğrenç, kanlı ticareti yüzümüze vurmuş. Yardım kuruluşlarına hiç bu açıdan bakmamıştım. Zamir'in o yüzü parçalanmış haliyle dünyanın dört bir yanında savaşı ertelemek için diktatörlerle, tüccarlarla masaya oturması, barışın bile pazarlanacak bir mal olduğunu görmek midemi bulandırdı. Biz televizyonda savaş izleyip üzülürken, arka planda birilerinin bu acıdan nasıl para kazandığını tokat gibi anlatmış yazar. Süslü püslü cümleler yok, direkt gerçeğin o çirkin yüzü var. İnsanın kendi türünden iğrenmesini, aynaya bakarken utanmasını sağlayan, inanılmaz sert ve uyandırıcı bir kitaptı. Bravo Günday
Aşk mı, biriktiricilik hastalığı mı karar veremediğim ama en sonunda Aşk cevabını bulduğum Orhan Pamuk kitabı. Şu süreçte eleştirilerin odağı olan Pamuk, Cevdet Bey ve Oğulları yarı otobiyografik romanından sonra Masumiyet Müzesi ile kendine hayran bıraktırdı. Devasa bir roman ama şiir gibiydi. Detaylı ama boğucu değil. Sanki Kemal gibi o anın içine hapsoldum. Yer yer Kemale 'ulan yeter kaç sene oldu.' diye bağırasım gelse de empati kurabiliyorsunuz. Sosyetenin dilinin de mahallenin dilinin de nabzını iyi tutan Pamuğun sıradaki romanını okumak için sabırsızlanıyorum.
Kitap kısacık ama hissettirdiği duygular kocaman. Toplumun o iğrenç yüzünü anlatmış aslında yani dedikoduyu. Hasan'ın üzerindeki o psikolojik baskı dayanılır gibi değil. Yılanı Öldürseler keşke ama ölmüyor. Hala daha yaşıyor. O toplumdaki fısıltı hala var. Yılanı öldürseler Hasan'ım, Ah Hasan'ım..
Reklam