0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sanırım hayatımın en tatsız keyifsiz zamanlarından geçiyorum eskiden olan heyecanım neşem artık ancak anılardan el sallıyor. Hayat bayat kahve gibi köpüksüz yapmışsın yani uğraşmışsın ama baştan hatalısın bi nebze sonuçları da görüyorsun aslında ama o kahveyi yenileyemezsin de. Artık en çok kullandığım kelime ‘bilmiyorum’ baktım bildiklerimden bi hayır gelmedi ben de artık her şeyi ‘bilmiyorum’. Niye böyle oldum? Hiç bilmiyorum. Nasıl düzelicem? Nereden bileyim.. Bi doktora gitsen ilaç falan kullansan? Oo gittim gittim. E neyin varmış? Onlarda bilmiyorlar. Üzgünüm çevremde kimseyi tatmin eden cevaplar veremiyor sorulan soruların ardını arkasını getirecek şeyler söyleyemiyorum. Bi şeyler eksik bi süredir tamamlanmıyor e giden de geri gelmiyor ki. Dışarı çıkmayı hiç sevmez oldum artık. İnsanlar niye ona benziyor ki? Benzemesinler. Gitsin başlalarına benzesinler. Gece mesela rüyamda görüyorum tam çok özledim diyip sarılıcam bi bakıyorum başkası! Ne büyük yıkım, aldanmak. Ha madem benziyorlar o zaman ben görmiycem çıkamam dışarı yok olmaz.
İyi akşamlar 1k :)İnsan ve Duygular
Bir şiirinde Cahit Zarifoğlu özlemeyi şöyle ifade etmiş;
Özlemek ne derin bir duygudur...
Özlemek ne uzun mesafe...
Cemâl Süreya demiş ki;
Uzaktan sevmediyseniz birini,
Hiç sevdim demeyin...
Ekliyor Oğuz Atay;
Aklımdan çıkmıyor aklım çıkıyor,
"O" çıkmıyor...
Ve son noktayı Nazım Hikmet koyuyor...
Sesini duysam, sesine sarılacağım..
Öyle Özledim.. Öyle bir şey işte. 💜
