Özlem ipek
@ozlem_ipek_
44 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
“Artık ismimi de kaybettim, gittikçe kısaldı ve bu kadar kaldı : Senin”
Sayfa 78
Reklam
Sessizliğine yenilir insan bazen.Sustuğu için kendisinden nefret eder, dilinin ardına saklanan korkak sözcüklere düşman olur. Söyleyemedikleri pişmanlığı olur bazen, o pişmanlık bir ateş misali yakıp kavurur içini. Keşke der defalarca. Keşke geriye sarabilseydim zamanı. Bunun her ne kadar mümkün olmayacağını bilsek de, ömrün her pişmanlık demlerinde, bunu dillendiririz nedensizce. Zamanın zinhar geriye dönmeyeceğini bile bile. Sonra akıp giden saatlere küseriz kederlice.
Hiç kuşkum yok; bu çekilen acılar
İleride konuşacağımız tatlı anılar olacak.
“Yarayla alay eder, yaralanmamış olan.”
Sayfa 37
“Çocuklar boyama kitabı değildir. Onları en sevdiğin renklere boyayamazsın.”
Reklam