Özlem Öztürk Koçak
@ozlemiim
Reklam
Gücün Bedeli
Zülfü Livaneli – Engereğin Gözü
Roman, tarihi gerçeklerden beslense de olayları doğrudan tarihsel bir dille aktarmak yerine; iktidarın yozlaştırıcı doğası, insan ruhunun karmaşık halleri ve çaresizlik içinde hayatta kalma çabası gibi evrensel temaları psikolojik bir derinlikle işliyor. Bir harem ağasının anlatımıyla, sarayın gerçek yüzünü, iktidarın insanı nasıl yalnızlaştırdığını ve kendi hayatının da bu güç oyununun küçücük bir parçası olduğunu anlamasını sağlıyor.
Harem ağası, yaşanan korkunçluklara tanık olurken insan doğasındaki karanlığı, gücün insanı nasıl yozlaştırdığını ve hayatta kalmak için ne tür bedeller ödenmesi gerektiğini derinden anlatıyor. Livaneli, bu hikâye aracılığıyla sadece tarihi bir dönemi resmetmekle kalmıyor; aynı zamanda iktidar, kölelik, insanlık onuru, yalnızlık, kader ve hayatta kalma içgüdüsü gibi evrensel ve derin temaları da sorguluyor.
Kitap, okuyucuya sarayın dışarıdan görülen ihtişamının ardındaki çürümüşlüğü, acımasızlığı ve trajediyi sunuyor. Roman, sürekli olarak gücün doğasını, insan ruhu üzerindeki etkilerini ve çaresizlik anında insanın ne kadar ileri gidebileceğini sorgulamaya davet ediyor.
Kısa ama derin bir kitap. Okudukça tarih değil, insan doğasıyla yüzleşiyorsunuz.
“Gerçek iktidar, bazen en çok susanların elindedir.”
Zülfü Livaneli 
Engereğin Gözü 
Özlem Öztürk Koçak
Zülfü Livaneli Engereğin Gözü Özlem Öztürk Koçak
Bir Dönemin Tanıklığı, Günümüzün aynası…
Zülfü Livaneli – Bekle Beni
Tarih verilmemiş olsaydı, bu hikâyenin bugün geçtiğini düşünürdüm. Çünkü değişen sadece zaman; insanlar, idealler, baskılar ve suskunluklar hâlâ aynı.
Livaneli’nin Bekle Beni kitabı, bir kuşağın otobiyografisini anlatır gibi…
Bir ülkenin gençlerine düşman olabileceğini düşünmek insanın içini acıtıyor. Kitabı okurken bir yandan geçmişin acılarını, diğer yandan bugünün sessizliğini hissettim. 68 kuşağı, cezaevleri, direniş… Hepsi sadece tarih de kalmış gibi görünse de, Livaneli’nin kalemiyle yeniden nefes alıyor.
Bu hikâyede, gençlerin umutla direndiği ama sonunda sessizliğe mahkûm edildiği bir dönemi okuyoruz.
Livaneli’nin dili yine kendine özgü: sade ama derin, yumuşak ama sarsıcı.
Okudukça fark ediyorsunuz, bu sadece bir roman değil; bir yüzleşme, bir hafıza tazelemesi ve anma…
Bir ülkenin kendi evlatlarına nasıl yabancılaştığını görmek, sadece geçmişe değil bugüne de bakmamızı sağlıyor. Tarih böyle olaylarla dolu maalesef…
Belki de bu yüzden “beklemek” kelimesi kitabın kalbinde yer alıyor. Umudu, direnci, kaybedilmiş bir kuşağın inancını anlatıyor.
Kısa ama etkisi uzun bir kitap. Livaneli yine hem düşündürüyor hem de içimizde bir yerleri sızlatıyor.
Bekle Beni Zülfü Livaneli
Bekle Beni Zülfü LivaneliReklam