Bir derin sessizlik çöker akşama,
İçimde biriken kelimeler susar.
Gözlerin dokunur kalpteki gama,
Zaman ötesinden bir rüzgâr eser.
Yollar yorulur da menzil tükenmez,
Gecenin bağrında bir ışık titrer.
Adalet aranır, hakkı çiğnenmez,
Gerçeğin sesini bu dünya özler.
Küçükken bilmezdim özlemek, geceleri uykusuz kalmakmış.Uyuyabilsem rüyalarıma gelsen daha az özler miyim?(ŜÇ)
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Akşam oluyor. Milyonlarca insan neredeyse aynı hareketi yapıyor. Telefon açılıyor. Bir haber, ardından başka bir haber. Bir video, sonra bir tane daha. Başlangıçta yalnızca birkaç dakikalık görünen şey bazen fark edilmeden saatleri, hatta bütün bir akşamı yutuyor.
Bu manzara üzerine çok şey yazıldı. Dikkat ekonomisinden, algoritmalardan ve bağımlılıktan söz edildi. Bunların hepsinde doğruluk payı var. Yalnız bazen en görünür açıklamalar asıl meseleye yaklaşmamızı zorlaştırabiliyor.
Çünkü insanın dikkatini dağıtma arzusu yeni değil. Geçmişte de herkes boş zamanlarını Tolstoy okuyarak geçirmiyordu. Uzayan sohbetler, iskambil oyunları, dedikodular, magazin dergileri ve televizyon karşısında geçirilen saatler vardı. İnsan zihni kendisini oyalamanın yollarını her zaman buldu. Bu nedenle sorun insanların eskiden düşünüp şimdi düşünmemesi değil.
Yine de bir fark var. Bir zamanlar dikkat dağıtan şeylerin de bir sonu vardı. Gazete biterdi. Televizyon yayını sona ererdi. Yolculuk tamamlanırdı. Misafirler dağılırdı. İnsan eninde sonunda kendi zihniyle yeniden karşılaşırdı.
Bugün ise akışın sonu yok. Bir görüntünün ardından diğeri geliyor. Bir haber başka bir haberi çağırıyor. Bir hayat başka hayatlara açılıyor. İnsan artık dikkatini dağıtacak şey aramıyor; dikkatini dağıtacak şeyler onu buluyor.
Belki de bugünü farklı kılan şey, dikkat dağıtıcıların niteliğinden çok sürekliliğidir. İnsanlık tarihinde ilk kez hayatın neredeyse bütün boşluklarını doldurabilecek araçlara sahibiz. Oysa bazı boşlukların bir işlevi vardı. Beklemek yalnızca beklemek değildi. Can sıkıntısı da yalnızca can sıkıntısı değildi. İnsan çoğu zaman neyi özlediğini, neden huzursuz olduğunu ya da hangi hayatın içinde kaybolduğunu o görünüşte önemsiz anlarda fark ederdi.
Dinlenmek mi, oyalanmak mı?
Yine
Geceye Bıraktığım İsim..Şiir
Bir akşam vakti değdin içime,
Ne kapı çaldın, ne seslendin.
Sanki yıllardır boş duran bir odanın
Perdesini usulca araladın.
O günden sonra gökyüzü aynı kaldı belki,
Ama ben değiştim.
Çünkü insan bazen birini sevince
Bulunduğu şehirden değil,
Kendi içinden taşınır.
Adını söylemedim kimselere,
Bazı isimler yüksek sesle söylenince eksilir diye.
Ben seni sustum biraz.
Biraz dua ettim.
Biraz da yıldızların arasına sakladım.
Şimdi geceler uzun değil, derin.
Ve her derinliğin dibinde
Bir parça sen duruyorsun.
Ne garip…
Eskiden rüzgâr sadece eserdi,
Şimdi bir şeyler getiriyor bana.
Eskiden yağmur sadece yağardı,
Şimdi içimde bir yerlere dokunuyor.
Belki sen bilmiyorsun.
