Defne karakteri üzerinden bir kadının ailesiyle çatışmasını, babasıyla hesaplamasını ve yaşadığı yalnızlık duygusunu anlatan harika bir metin.. Metindeki sahneler arası geçiş o kadar iyi olmuş ki, kendinizi aynı sayfada gülerken bir anda gözleri dolmuş bir halde bulabiliyorsunuz. Defne karakterinin hayatındaki kesitleri hem içten hem de cesurca anlatan ve bütün duyguları size "siz yaşamışçasına hissettiren" bir metin olmuş. Nazlı Doğan Özsöz' ün kalemine sağlık.
Yüreğin Kabarmış, beni bir olay örgüsünün değil, bir insanın iç dünyasının içine aldı.
Okurken “ne oldu”dan çok, “ne hissedildi”yi takip ettim. Çünkü bu kitap anlatmıyor; hissettiklerini okura bırakıyor.
Sayfalar arasında sessiz ama yoğun bir duygu akışı var.
Söylenememiş sözler, yarım kalmış bakışlar, içe bastırılmış öfke ve kırgınlıklar…
Bazen bir çocuğun kalbine döndüm, bazen annesinin karşısında susmayı seçen bir kız oldum, bazen de artık dayanacak gücü kalmamış bir kadın.
Defne’nin iç sesiyle ilerlerken;
anne Nefin ve baba Yahya, kurgudan çıkıp hayatın içinden tanıdık yüzlere dönüştü.
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
İnsan her zaman ağlayarak acı çekmez; bazen sadece yüreği kabarır.
Finali güçlü. Yüksek sesle değil, derinden gelen bir etki bırakıyor.
Duygular samimi ve gerçek.
16 Kasım’da aldım, aynı gün yarısını okudum.
Bugün son sayfayı kapattım.
Zamanın nasıl geçtiğini fark etmeden okudum.
Bir solukta bitti; etkisi ise benimle kaldı.
Elinize aldığınızda bir daha bırakamıyorsunuz. Ben de romanın böyle bir yaptırım gücü olmasını sevenlerdenim. Yazarın dili anlatım gücüyle öyle güzel bezenmiş ki ileri geri sardığında ufacık bir kopma yaşamıyorsunuz. Kaleminiz daim olsun
“Gel Defne fal bak bana, yüreğim kabarmış mı söyle.”
Bu cümleyle başlayan yolculuk, yalnız bir kadının kalbinde yankılanan yılların sessiz çığlığını duyuruyor bize.
Defne, bir kadının içinde büyüyen kırılgan çocuğun sesi. Babasının sevgisizliğinde, annesinin suskunluğunda, ihmalin gölgesinde büyüyen bir çocuk… Yetişkinliğinde bile geçmişin ağırlığını üzerinden atamayan, bir yanıyla gitmek isterken diğer yanıyla köklerinden kopamayan bir kadın.
Yüreğin Kabarmış, tam da bu gelgitin içinde var oluyor: kaçışla kalışın, öfkeyle özlemin, yorgunlukla direncin arasında.
Nazlı Doğan Özsöz, kelimeleri incelikle işleyerek bizi bir ailenin görünmeyen çatlaklarından içeri alıyor. Roman ilerledikçe zaman, tıpkı Defne’nin ruhu gibi eğilip bükülüyor; geçmişle şimdi iç içe geçiyor ama asla kafa karıştırmıyor. Bu geçişler öylesine doğal, öylesine akıcı ki, okuyucu kendini Defne’nin sigarasından yükselen dumanın içinde buluyor.
“Yüreğin Kabarmış” sadece bir hikâye değil; büyümenin, susmanın, affetmenin ve yeniden doğmanın romanı.
Yazar, ilk romanında sade ama güçlü bir dille, fazlalıklardan arınmış cümlelerle bir kadın kalbinin en kırılgan yerine dokunuyor. Her paragraf, bir duygunun, bir geçmişin yankısı gibi…
Defne’yle birlikte ben de içime döndüm, ben de kabardım.
Ve kitabı bitirdiğimde, yüreğimin hâlâ kıpır kıpır olduğunu fark ettim.
Nazlı Doğan Özsöz’ün kaleminden çıkan bu ilk roman, hem cesur hem de yumuşacık bir dokunuş gibi.
Gerçekten hissetmek isteyen, kelimelerde yankılanan sessizlikleri duymak isteyen herkes okumalı.
Nazlı Doğan Özsöz’ün ilk romanı Yüreğin Kabarmış, bizi Defne’nin dünyasına davet ediyor. Aile içi ilişkilerin karmaşasını, çocuklukta yaşanan ihmalin yetişkinliğe sızan izlerini ve insanın kendiyle hesaplaşma halini derin bir duyarlılıkla ele alıyor.
Romanın merkezinde hayata bir türlü tutunamayan Defne var. Babasının sevgisizliği, annesinin sessiz kabullenişi ve yıllarca biriken öfke… Tüm bunlar Defne’yi hem evden hem de geçmişinden uzaklaşmaya iter. Ama kalp hastalığı onun özgürlük yolculuğuna sınırlar çizer, böylece hem bağımlı hem de dirençli bir karakter çıkar karşımıza.
Yazar bu üç kişilik ailedeki çatışmaları, kırgınlıkları ve görünmeyen bağları incelikle işlerken, Defne’nin içsel dönüşümünü de çok etkileyici bir dille anlatıyor.
Yüreğin Kabarmış yalnızlık, kadın olma halleri ve yeniden inşa süreçleri üzerine dokunaklı bir hikaye sunuyor.
Duygusal derinliği yüksek, karakter merkezli yerli romanlardan hoşlanıyorsanız mutlaka bu kitabı okumalısınız.
Jane Austen, bacısı Cassandra'ya yazdığı bir məktubda, "Northanger Abbey"i 1798-1799- cu illərdə yazdığını demişdi. 1 il öncə Jane'in Bath səfərinin, hadisələrin yaşandığı məkana ilham olduğunu düşünmək olar. Əlyazmasında kitab "Susan" adını daşıyırmış.
"Susan" tamamlandıqdan sonra ailə vəkili əlyazmanı nəşriyyata 10 sterlinə satıb, və nəşr olunacağına dair söz verib. Lakin, 6 il heç bir irəliləyiş olmayıb. Nəhayət, Jane özü nəşriyyatla əlaqəyə keçməyə qərar verib. Başqa ləqəblə bir məktub yazıb, əlyazma itibsə yenisini göndərə biləcəyini vurğulayıb, əks halda isə başqa nəşriyyatla işbirliyi edəcəyini bildirib. Lakin, nəşriyyat başqa işbirliyi olarsa, kitab satışının qarşısını almağa çalışacağını deyərək təhdid edib. Ardınca təkrar 10 sterlinə geri qaytara biləcəyini deyib, lakin Jane bununla razılaşmayıb. Bir neçə il sonra, qardaşı Henry, 10 sterlinə əlyazmanı geri alıb.
Həmin zaman Jane'in "Susan" adında başqa romanı olduğundan, baş qəhrəmanın adını "Catherine" olaraq dəyişib. Həmçinin, özsöz əlavə edərək, kitabın 13 il əvvəl tamamlandığını qeyd edib.
1817'də yazdığı bir məktubda: "Catherine bir müddət rəfdə qalacaq, nəşr olunub-olunmayacağını bilmirəm, amma nəşrə hazır bir kitabım var, bəlkə 1 il sonra nəşr oluna bilər". Bəhsi keçən kitab "Persuasion"dur.
Jane Austen 4 ay sonra vəfat edib. Nəşr olunmamış romanlarının "telif" haqqını bacısına verib. "Catherine" adı "Northanger Abbey" olaraq dəyişilib.
