18 yaşıma iz bırakan kitaplardan biri bu… Tezer Özlü’nün bu derece depresif kitabında insan satırlar arasında kendini aramaya cüret edemiyor. Bir korkuyla okudum kitabı, bu incelemeyi de kitabın bende bıraktığı o buruk duyguyla yazıyorum. Son okumamın üzerinden aylar geçse de Tezer Özlü’nün cümlelerinin ağırlığını her okuyuşumda kalbimin derinlerinde hissediyorum. Çok etkileyici, özellikle kendini arayan insanların o yoldan bir şeyler bulabileceği bir kitap.
Sayısız sevişmeler işte bu bozkırı, kuru tarlaları, güneşin kızıllığını, insan sevgisini öğretti bana, diyorum. Hiç de, belirli bir insan üzerinde toplanmıyor bu sevgi. Toprak altındaki solucanlardan, gökyüzünde yüksekliklere tırmanan ve gerilerinde bulutlardan yıllar bırakan uçaklardan da öteye gidiyor.