Ben, diyordu. İnsan değilim. Çünkü üşüyorum.sizler üzerinizi hatıralarınız aileleriniz dostlarınız mesleklerinizle örterken ben üşüyorum. Çünkü bunların hiçbirine sahip değilim. Ve olmak da istemiyorum. Benim üzerimde sadece kaşmir bir takim elbise var. Sahip olduğum tek şey bu. Beni sizden koruyan tek şey. Siz çıplakken üşümezsiniz ama ben titrerim. Bütün dünyaya karşı, kaşmir takım bir elbise.
Düşünüyordu bütün olasılıkları. Bunun icin buradaydi. İnsandi ve bir aklı vardı. İkisi bir araya gelince atom bombası ortaya çıkmıştı.Dolayısıyla o da kimonosunun altinda kalin bir ip gibi duran adamin gercekte ne oldugunu anlayabilirdi.