paçimuçka
@pacimucka
24 | "I prefer a story that has the good sense to stay on the page where it belongs."
Moskova
12 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Fantastik edebiyatla tanışmam hep bestseller dediğimiz edebi değeri olmayan kitaplarla olduğu için bu defa klasik kabul edilen bir kitap okumak istemiştim. Sürükleyici miydi? Başlarda evet. Dili güzel miydi? Kesinlikle. Kurgu? Kesinlikle muazzam bir evren yaratmıştı yazar. Ancak kitabın ilk 20 sayfasından itibaren sormakta olduğum "İyi de şimdi bu kitabın Harry Potter'dan ne farkı var?" sorusunun cevabını hala bulabilmiş değilim. Yazılış tarihi itibariyle iki serideki benzer noktalar için "ilham alan" kişinin Rowling olduğu ortada ancak birini yerin dibine sokup okuyucularıyla dalga geçirtecek, diğerini yerlere göklere sığdıramayacak kadar bariz bir fark yoktu dillerinde. Yerdeniz Büyücüsü daha yetişkin bir kitleye hitap ettiğinden içinde daha şiddetli ögeler var, dili de daha ciddi ama hepsi bu.
Kitabın son iki bölümünü atlayarak okudum çünkü meselenin çok uzatıldığını hissettim, sıkıldım. Seriye devam etme isteği de yaratmadı.
Bitirince de bir an 3-4 puan vermek istedim fakat fanlarının tutumunun cezasını Yerdeniz Büyücüsü'ne vermek anlamsız. Tek başına gayet başarılı, güzel bir kitap. Fantastik edebiyatla ilgilenenlere tavsiye ederim.
Reklam
Kesinlikle kötü bir kitap değil ancak sosyal medya ve topluma etkisi üzerine halihazırda okumalar yapıyorsanız sizi tatmin etmeyecektir. "Gösteri Toplumu"nda olmayan, yeni gelen hiçbir şey okumadım desem yeridir herhalde.
Yine de bu konuda bir şeyler okumaya yeni yeni başlayan biri için farklı bakış açıları sunabilir, düşünmeye teşvik edebilir diye düşünüyorum.
(Bence devamında da "Gösteri Toplumu" ve "Dikizleme Günlüğü" mutlaka okunmalı.)
Hayal kırıklığı.
Lafargue, Marx'ın damadı, kütüphanesine ve eserlerinin çoğuna ilk elden erişme şansı olan birisi. Hayatında tek bir kitap okumamışçasına bir kitap yazmış olmasına hayret ettim. Düşünceleri kopuk kopuk, temelsiz. Savunduğu şeyler kendi içinde tutarlı ama altları bomboş. Sanki işçiler kendilerini buna zorlayan bir ihtiyaçlar ağıyla çalışmaya mahkum bırakılmamışlar da tamamen kendi istekleriyle sağlıklarını kaybedene dek çalışıyorlarmış gibi bir tavrı var. Sürekli kastettiği şeyin çalışma saatleri ve şartlarının düzeltilmesi değil, işin tamamen kaldırılması olduğunu söylüyor. İyi güzel, peki toplumun ayakta kalmasını sağlayan işler? Özellikle geçtiğimiz pandemi döneminde bunu açıkça gördük. Muhasebeciler, mühendisler, ofis çalışanları evden çalışabildi. Fırıncılar, market çalışanları, sağlık çalışanları, temizlik çalışanları yapamadı bunu. Bunun sebebi paşa gönüllerinin öyle istemesi değildi.
4 puanın sebebi kitabın Türkçe baskısına eklenen Bob Black'in "İşin Yok Edilmesi Üzerine" başlıklı yazısı, zira bu yazıyı her açıdan Tembellik Hakkı'ndan daha tutarlı ve daha iyi bir yazı olarak görüyorum, keşke asıl kitaplaştırılan bu yazı olsaydı da Tembellik Hakkı onun sonuna eklenseydi.
