iremsu
@paleblade
Pink Floyd’u sadece biz dinleyelim, yola sadece biz çıkalım, bizden başka kimse Dostoyevski okumasın
Şu anda okuduğu kitap
Anonimleştirme, belki de tüm dünyada geçerli tek yönetim şekliydi; seni kendi kimliğinden soyup kalabalığa, o kalabalığın içinde bir yüzsüzlüğe mahkum ediyordu. Oysa o tekti. Diğer insanlardan daha iyi, daha kötü, daha çirkin, daha güzel, başarılı ya da başarısız her şey olabilirdi; ama ne olursa olsun farklıydı, benzersizdi. Düşünceleri, duyguları yalnızca kendisine aitti, kimse alamazdı, çalınamazdı, ruhu onundu. İşte tam da bunu onun elinden çekip almaya çalışıyorlardı. Onun varoluşunu çalmak istiyorlardı, benliğini yok etmek.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Devlet, ne olduğunu tam olarak kimsenin çözemediği ama herkesin hissettiği bir mekanizmaydı, görünmez bir el gibi, her yerde, her an insanın peşini bırakmayan bir domino sistemiydi. Her nefes alışında, kendine bir alan açmaya çalıştığı her yerde, o soğuk eliyle omzuna dokunur, "Buradayım," derdi. Bir gölge gibi peşindeydi, sürekli ensesinde, her adımda, her nefeste.
Kadınların hem doğa hemde insan toplulukları tarafından daha fazla acı çekmeye mahkum edilişini anlamıyordu. Büyük bir haksızlık vardı bu konuda, evrensel bir adaletsizlik, doğanın kendisinde. Toplumsal eşitsizliğin ötesinde, doğada böyle kurgulanmıştı sanki, acı bir oyun gibi, her sahnesi işkence, her perdesi kan.
Kâğıtlar dolusu yırtılıp atılan hayallerdi bunlar. Her satır bir umutsuzluğun, her yırtılan kâğıt bir yenilginin kanıtıydı.
