Eğer bu son düşünceden hareketle yaşam karmaşasına bakacak olursak, herkesin onun ihtiyaçları ve sefaletiyle uğraşıp durduğunu, onun sonu gelmez gereksinimlerini tatmin etmek ve çok çesitli acı ve kederleri defetmek için bütün güçlerini son noktasina kadar kullandıklarını, ne ki bunun karşılığında bu azap ve işkence içerisindeki bireysel varoluşun kısa bir zaman aralığı için korunmasından başka bir şey ümit etmediklerini görürüz. Ancak, bütün bu karmasanin ortasinda iki sevgilinin birbirlerine arzuyla bakan gözlerini görürüz.
Ancak, her seye ragmen bunlar, neden böylesine gizli, çekingen ve kaçamak bakışlardır? Çünkü bu aşıklar bütün bu sefalet ve karmaşayı sürdürmek için gizlice çalışan hainlerdir. Aksi takdirde bu, başka türlü çok çabuk bir sona erişirdi. İşte onlar bunu boşa çıkarmayı arzu etmektedirler, şayet kendileri gibi baskalari da onu daha önce boşa çıkarmışlarsa...