Hedeflerimize ulaşamadığımız her günün çabucak bitmesini istemeyi öğreniriz, ‘ yatarız kalkarız , yatarız kalkarız’ ve istediğimizin olmasını bekleriz. Böyle böyle şu anı hor görmeye , süreci ise görmezden gelmeye başlarız.
“Eğer izin verirseniz insanlar da günbatımı kadar harika olabilir. Ben güneşin batışını izlerken kendi kendime ‘şu sağ köşedeki turunculuğu azaltalım ‘demiyorum. Gözlerimin önüne serilişini hayranlıkla izlemekle yetiniyorum. “