“Ben de annemi görsem, ben de annemi paralarım. Neredesin sen kaç yıldır diye. Ama kaç saat sürer ki kavga? Kaç gün paralayabiliriz birbirimizi? Elbet yorulur, dururuz. Bitmeyen kavga mı var?”
“Acaba” ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk.
Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar…