Bazı kitaplar sadece okunmaz, insanın içine işler.
“Şermin Yaşar yine kalemini kalbe batırmış; her cümlesi tanıdık, her duygusu içimizden biri gibi.
Kimi zaman ağlatıyor, kimi zaman tebessüm, kimi zaman da ‘ben de sustum’ dedirtiyor.
Okuduktan sonra bir süre kalbiniz sızlıyor… ne hayatlar varmış ne acılar sessizce taşınmış. Canım şermin yaşar kalbine kalemine sağlık
Yersiz yurtsuz yaşadım ömrüm boyunca.
Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin veremedim.
Olmadı.
Ben de , Nurten de , çocuklarım da savrulduk aynı evin içinde.
Birbirimize tutunamadık , çarpıştık sadece , değdik ve uzaklaştık.
Bu ailede de , kendi ailemde de benim çok saf biri olduğumu düşündüler. İyi olduğunuzda herkes sizin salak olduğunuzu düşünür. Ben salak değilim. Neler olup bittiğini herkes kadar biliyorum. Ama konuşmamayı tercih ediyorum. Sustuğunda seni saf , salak ve cahil zannediyorlar. Varsın öyle bilsinler. Herkesin bildiği kendine. Ben kendimden razıyım.