Pek çoğumuzun vardır tutkuları. Aşkları , hayalleri , peşinden koştukları, pişmanlıkları, ümitleri, ümitlerini bir balona üfleyip ğöğe uçurmuşluğu , toplumda kendine yer bulma gayreti , savaşları, yenilmişlikleri vardır. Hayatından öğrendikleri, arasından sıyrılıp güçlenerek yaşamına devam ettiği travmaları, dönüm noktaları vardır. Bu dönüm noktaları bazen kalbi kıpır kıpır eden aşk iken bazen hayatı tepetaklak eden , tüm ümitlerin üzerine beton atan felaketlerdir.
Peki üzerine beton atılmış ümitler bir daha yeşerir mi? Bir çatlak bulup oradan daha güçlü bir şekilde süzülür mü?