Hava soğuktu, rüzgar acımasız. Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Gün gelecekti, birileri bu kar küresini eline alıp sallayacaktı. Kar yağıyor sanacaktık, oysa alt üst olacaktık...
Gökyüzünde sönmüş binlerce yıldız var, parlamadıkları için kimse onların varlığından haberdar değil. Ben de onlardan biriydim işte. Varım ama kimse varlığımdan haber değil, çünkü parlamıyorum diğerleri gibi.
Biz zamanlar küçük bi kız çocuğu varmış hayatının sonuna kadar küçük bir kız çoçuğu olarak kalmak isteyen.Sonra o kız çocuğu bir gün büyümüş ve anlamış ki hayat istemediğimiz şeylerin gün geçtikçe bize çevrilişinin ta kendisiymiş.O büyümüş ve küçülmüş dünya çünkü o büyüdükçe hayalleri küçülmüş o büyüdükçe korkuları küçülmüş o büyüdükçe umudu küçülmüş ve hatta o büyüdükçe yok olmuş sanki var oluşu