paradigm shift
@para_digmshift
75 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Böylece Drogo'nun yaşamına yeni bir beklenti daha girmiş oldu: İyileşme umudu. Hem zaten bu konuda sabırsız davranmıyordu. Kuzeydeki çöl hâla bomboştu ve bir düşman saldırısı konusunda hiçbir umut vermiyordu.
Sayfa 208
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Drogo o dönemde, Teğmen Moro'nun ilk endişelerine tanık oluyor, onda kendi gençliğinin tam bir kopyasını buluyordu. Moro da ilk anda dehşete kapılmış, bir anlamda Matti'nin yerine geçmiş olan Binbaşı Simeoni'ye koşmuştu; dört ay kalması için ikna edilmiş ve sonunda tuzağa düşmüştü. Moro da, biraz aşırı bir inatla, boylu boyunca savaş hayallerinin kol gezdiği yepyeni ama kullanılmayan yoluyla kuzey çölüne bakmaya başlamıştı. Drogo onunla konuşmak, dikkat etmesini, henüz vakit varken gitmesini söylemek isterdi; üstelik de Moro sevimli ve iyi niyetli bir çocuktu. Ama her seferinde saçma sapan bir şey bu konuşmayı engelliyordu; hem ayrıca, belki de böyle bir konuşma gereksizdi.
Sayfa 203
Hayır, Drogo fiziksel olarak çökmemişti, eğer yeniden ata yapabilirdi ama önemli olan bu değildi. Önemli olan, böyle bir şeye hiç heves etmemesiydi, öğleden sonraları taşlıklı ovada yürüyüş yapacağına, kısa bir uyku çekmeyi tercih ediyordu. İşte önemli olan budur, ancak bu, yılların geçişinin de bir göstergesidir.
Sayfa 199
Drogo hâlâ asıl önemli olan şeyin henüz başlamadığı fikrinde inat etmekteydi. Giovanni, sabırla, o hiç gelmeyen anı bekliyordu, geleceğin feci derecede güdükleştiğini, artık hiçbir şeyin eskisi gibi, yani önündeki zamanın kendisine upuzun bir dönem, harcamakla tükenmeyecek bir servet gibi göründüğü zamanlardaki gibi olmadığını görmüyordu.
Sayfa 198
Ve kırk yaşını geride bırakmış ve hiçbir iyi şey yapmamış olarak, çocuksuz, yaşamda gerçekten tek başına olan Giovanni, çevresine, kendi yazgısının düşüşe geçtiğini görerek, korkuyla bakıyordu.
Sayfa 200