Okurken gerçekten bir daha okumayacağımız kitapları biriktiriyoruz bu beni baya düşündürüyor çünkü kitaplarımı kimseyle paylaşmayan ikinci el kitap almayan o kitabın sayfalarına tek benim elim değmiş olmalı düşüncesi ve kimseden ödünç kitap da almayan çünkü okuduğum kitabı kendi kütüphanemde görmeliyim hatta görev yaptığım yerde ki kütüphaneden okuduğum kitapları bile tekrar alıp kütüphaneme koyan biriyim ama bu kitap beni çok sarstı kitapların son hale geldiği nokta ve benim kitaplarım ne olucak düşüncesi oluştu
İsim bir insanın kimliği
ama 13 yaşında bir kızın adını öğrenmeden kitabın daha ilk sayfalarında Arminuta (Geri Verilen kız) olarak öğreniyoruz bir yere ait olamayışını
Okuduğum her bölümlerde hala Adalgisa ( şehirli anne) onu almaya geleceğini umut etmesi ve sonunda büyük bir hayal kırıklığını ruhunuzun derinliklerine kadar hissediyorsunuz ve istemsizce dolan gözyaşlarımı kitabın satırlarına düşmesini tarif edemiyorum
Koca bir yalan içinde tek ve gerçek olan kız kardeşi
Gerçek olamayacak kadar güzel, sarp kayalıklarda bir avuç topraktan fışkıran çiçeğe benzeyen kardeşim.
Direnmeyi ondan ögrendim. Birbirimize benzemesek de ikimizin de bu dünyada varoluş sebebimiz ayni. Birbirimize ömür boyu arka çıkmak.
Vicdan sahibi bir insanın çıkarları neticesinde nasıl değiştiğine şahit olmak çok ürkütücü
Kitabın sonu ve beni mahveden o cümle
Evcil hayvanlar insan gibi bakar ya, öyle bakıyordu
Öyle bir oturuşta bitirilecek bir kitap değil
Her okuduğun bölümü hayatına uygulamadan geçemiyorsun
Ve bittiğinde tekrar okuma ihtiyacı hissedeceğiniz bir kitap
17.sayfa / inci
Bazen Ruhumuzun sancıları canımızı acıtır ama daha güzele bizi hazırlar
18.sayfa / Beden ve Ruh
Sevmek kimileri için bir mana kimileri için …
32.sayfa / Deli
Bunun adı kaçış olmalıydı
36.sayfa / Dün Bugün Yarın
Hayat çok garip ne dün aynısın ne bugün nede yarın
49.sayfa / Nar
Bedeli olmayan hiç bir şeyin kıymeti yok maalesef