Beni sevmeyen bir erkekle ömrümü geçirmek hem ona hem de bana eziyet olurdu. Kalbimde acı, beynimde rahatlama duygusu, ikisi birden aynı anda fazla geliyordu. Motele gidene kadar ağladım, taksiden inerken gözyaşlarımı sildim, bir daha asla ağlamayacaktım.
Bunu duymuştum değil mi? Hayır, seviyorum gibi bir şey yoktu.! Sadece önemsiyorum demişti. Bense daha o lafını bitirmeden atlamış ve sonra uçurumdan aşağı düşmüştüm. Dahası, ilk itiraf eden taraf olmuştum. Hem de deli gibi demiştim! Çok, çok aşığım demiştim!
Oysa ben sevilmiyordum, sadece önemseniyordum.
Korkutucu bir sakinlikle "Iyi bak bana," dedi ama dişlerini biliyordu. "Sence yaptığını inkar edecek birine benziyor muyum? Söyle benziyor muyum? Sen cennetin varlığından gurur duy, ben cehennemi istiyorum."