Fark ettim ki burası benim güvenli bölgem, instagram, Whatsapp hatta son zamanlarda threads bile… Ama hiç birisi bende bi bu burası etmiyor. Tamamen kendimim, hiçbir kaygı gütmeden sadece dijital günlüğüm. Bir elin parmağını geçmez gerçek hayatımdaki burayı bilip de beni takip eden. Şimdi diyorum keşke onlar da bilmeseydi. Ama hayat akıp gidiyor, insanlar gelip geçiyor ve bizde çok çok değişiyoruz. İtiraf edeyim şu sıralar ki hayat değişimim biraz benim için sancılı geçiyor. Akıp giden hayatta bende biraz savruluyorum. Ama hep yaptığım gibi Allah’a bırakıyorum, ne zaman gitsem beni hiç geri çevirmeyen Rabbime… Sesli düşünmeyi çok yapıyorum ama bu yazı biraz düşünürken yazmak oldu…
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sahibine..
Pardon bayım, ben sizinle hiç öpüşmüş müydüm?
Üzgün olduğum zamanlarda duygularımı ifade etmek için kelimelerin arkasına sığındığımı düşünürüm. Bazen de yazmamak için kendimi zorlarım. Dilin ucuna kadar gelen kelimeleri söylemeden tutmayı başarmak ne kadar zor ise, dimağı işgal eden düşüncelerin düşüncesizliklerini dizginleyerek yazmamak için direnmek de o derece zor.
İnsan bazen kendini bile isteye zorlu bir yolda bulabiliyor; arzunun, sevginin, belki de sevme ihtiyacının isteği o kadar güçlü ki yanlışların içinden doğru hayallere tutunmaya çalışırken buluyoruz kendimizi. Yeter ki insanın sevmeye gönlü olsun her şey gerçekleşir arzusuyla ilerlediğimizde, bir kelime, bir cümle veya bir soru tüm soğukluğu ile tokatı yüzümüze indirebiliyor.
Oysa bedenen bir avcının kurşunu dışında yaralayan, can acıtan, hatta öldüren hiçbir şeye maruz kalmazsın. O kurşuna da kader deyip teslim oluverirsin. Bir avcının kurşunu asla bir insanın samimiyetsizliği kadar can yakamaz.
Bitmiş bir şeyin ardından koşmak nasıldır bilir misin? Zamanın içinde geçen her anın avuçlarımın yanmasına sebep olduğunu söylesem, bunun nasıl bir duygu olduğunu anlayabilir misin? Bu durumlarda nefes almakta güçlük çektiğimi ben bilirim de, benim dışımda başka kimler bilir diye bir soruya genel bir tanımlama yaparak cevap bulabilir misin? Yağmurlu havalarda ıslanan kaç güvercin gördün hayatında? Islanmanın arınmak olduğunu düşünen kaç insan tanıdın? Yağmurdan koşarak kaçan insanların, bilmeden kendilerinden kaçtıklarını hiç düşündün mü? Kendisiyle konuşamayan insanların, yanılsama içinde olduklarını, aslında bu durumlarda insanın içine kapandığını, içine kapandığını sandığı anların da yalnızlık olarak nitelendirildiğini söyleyen birilerini tanıdın mı? Yalnızlık, yalnız yapabileceğini düşünen insanın
Şöyle bir ileti okudum aşk var ama başka yerlerde alta inmek lazım diye lan bunu yazmak ayıp bir kere ne demek bu seni kim yetiştirdi bir anne baba değil mi hiç mi terbiye almadın hayat görüşün yok senin bir azalmadınız böyleler ve gittikçe çoğalıyosunuz insanlık adına büyük olay 1k insagram Facebook kullanmayın hatta teli elinize almayın ya gece gece sinirlerim bozuldu buna benzer o kadar çok insan var ki pardon insan dedim lafın gelişi yani yazıklar olsun size erkeğim delikanlıyım diye bide insanlara racon yapıyorsun gevşekler sizi kızların neden fake hesap kullandığını şimdi daha iyi anlıyorum lan siz neden hiç bitmiyosunuz bitin artık ya yeter sizin gibi erkekler yüzünden kızlar bizede güvenmiyor ve hak veriyorum yani ne diyim sizin soyunuz inşallah bir gün tükenir hiç tükenir diye umudum yok ama neyse.
Kovulduğu -pardon işten çıkarıldığı- kuruma daha sonra ziyarete gelen insanlar gördü bu göz. Çok boktan bi davranış.