Süregelen
Otlarda günaydın sarılığı var. Bende ise yoğun uyuma yağmurları. Bazen dünya renkli çiçek bahçesi bazen alacakaranlık filminin en karanlık sahnesi. Ya kanım içiliyor en keyifli haliyle ya da bir ağacın tepesinde yeryüzünü izliyorum öylesine. Güneşe çıkıyorum zihnim parlıyor. Ağacın gölgesinde başka biri uyanıyor. Yalnız kalma akşamlarım mı aksadı yoksa adapte olma sorunu mu yaşıyorum bilmiyorum. Bir gündüz kuşağında olsam bu da araştırılsın derdim. Ama arge çalışmalarının daha verimli bir yerde kullanılmasını çok önemsiyorum. Onun dışında uzun hava dinliyorum bazen. Bazen de hafif şarkılar açıyorum. Uçuyorlar havada sonra penceremden çıkıp sonsuzluğa karışıyorlar. Aşık oluyorum bazen kelimelere. Alıp onları zihnimin en unutan yerine koyuyorum. Çok aşk kelimelere de iyi gelmez bunu çok iyi biliyorum. Dolup dolup cümleler kuruyorum. Bunları okuyorsanız muhakkak sizi seviyorum. Bazen cümlenin sonunda buluşur kalpler. Bazen de buluşamadan ayrılır yollar. Hayatın tek gerçeği vardır yalanına inananlar belki de sadece marslılar. Hayat var mı yok mu ne önemi var. Öyle anlar oluyor ki biz aslında var mıyız yok muyuz bizde anlamıyoruz. Aynalar bizi bir görüyor bir görmüyor. Ama günün sonunda ekstre hep mağlup olana kesiliyor. Akşamlar artık eskisi gibi şahlanmıyor. Sakin ritim bulutları başımızın üzerinde nöbet tutuyor. Çok birikmişti bu ne uzun yazı demeyin. Ben parmaklarım yoruldu diyor muyum ? Evet diyorum. Bazen insan böyle ağız dolusu şikayet etmek istiyor. Evrene, iyi dileklere, Hıdırellezlere falan part time inanıyoruz. Süregelen inanç şarjımızı ve şarkımızı bitiriyor. Oysa biz en çok dans etmeyi ve sevmeyi seviyoruz.
Hatice Kübra Tay
Şu sıralar taktığım en güzel ve en değerli şarkı;
'Cause when our eyes lock
It's like my heart stops
It only took me a moment
And now I'm imprisoned to your touch (woah)
I don't know where it's going now
But I know I need your love
Now I'll always be here
I won't ever run
'Cause you took the air right out of my lungs
Ah, I lose my breath, when you're walking in
'Cause when our eyes lock, it's like my heart stops
Ah, I lose my breath when you're walking in
You make my knees drop, it's like I'm in shock
Now all I think about is how
My world turned upside down
Ah, I lose my breath when you're walking in
'Cause when our eyes lock, it's like my heart stops
Right now, I feel like dying and I'm lying
On the tilings when you walk in the room
Freezing but you're steaming
Yeah, you catch my breath every time you make a move
Can you be a part of my life?
Girl, I need you right by my side
When I look at your eyes
I'm out of breath (I'm out of breath)
Now I'll always be here
I won't ever run
'Cause you took the air right out of my lungs
Ah, I lose my breath when you're walking in
'Cause when our eyes lock, it's like my heart stops
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yürüyen birine durmak bir parça anlaşılır gelebilir. Koşan birine durmak. Niçin durdurulduğuna bağlı. Mide de bulandırabilir. Kalp ritmini de değiştirebilir. Part time çalışan biri işsizliğe ne kadar yakınsa(empati duyabilir) köle veya köpek gibi çalışmaya alışan biri işsizliği küfür görmez, işsiz kalanı suçlar...
Aprily…Hayat ve İnsan
A new month…
May it bring beautiful beginnings for all of us.
We never truly accepted that nothing lasts forever.
If it did, the world would have remained with prophets or kings.
Those who stand by you when you make a mistake,
who truly understand you…
They are the lucky ones to walk with.
Because the path is meant to be walked with someone who gives you trust,
not with someone who breaks their word.
There are people who listen without blaming you…
They are so gentle…
And if they try to find a solution with you,
they leave a quiet mark in the deepest part of your heart.
And in truth…
those who are not alone are very lucky.
If there is someone who stays by your side in your hardest times,
who eases your heart with just a word,
who gently strokes your head in silence…
life becomes a little more bearable despite all its weight.
Sometimes, this is all a person wants;
not grand words,
but a heart that knows how to stay.
To be loved is a beautiful thing…
but being second,
The story of my life doesn't exist.1000Kitap
The story of my life doesn't exist. Does not exist.
There's never any center to it. No path, no line. There aré great spaces where you pretend there used to be someone, but it's not true, there was no one. The story of one small part of my youth I've already written, more or less-I mean, enough to give a glimpse of it Of this part, I mean, the part about the crossing of the river. What I'm doing now is both different and the same. Before, I spoke of clear periods, those on which the light fell. Now I'm talking about the hidden stretches of that same youth, of certain facts, feelings, events that I buried. I started to write in surroundings that drove me to reticence. Writing, for those people, was still something moral. Nowadays it often seems writing is nothing at all. Sometimes I realize that if writing isn't, all things, all contraries confounded, a quest for vanity and void, i's nothing. That if it's not, each time, all things confounded into one through some inexpressible essence, then writing is nothing but advertisement. But usually I have no opinion, I can see that all options are open now, that there seem to be no more barriers, that writing seems at a loss for somewhere to hide, to be written, to be read. That its basic unseemliness is no longer accepted. But at that point! stop thinking about it.
Hayatımın öyküsü yok. Yok.
Hiçbir zaman bir merkezi yok. Ne bir yol, ne bir çizgi. Eskiden birilerinin olduğunu varsaydığınız büyük boşluklar var, ama bu doğru değil, kimse yoktu. Gençliğimin küçük bir bölümünün hikayesini zaten yazdım, aşağı yukarı - yani, bir nebze de olsa bir fikir verecek kadar.
Bu kısımdan, yani nehrin geçilmesiyle ilgili kısımdan bahsediyorum. Şimdi yaptığım şey hem farklı hem de aynı. Daha önce, ışığın vurduğu, net dönemlerden
METACOGNİTİON1000Kitap
09/03/26 METACOGNİTİON
I find my mind thinking that truth can’t be taught. And yet I also feel that it can be learned. At first glance, this sounds contradictory. If it can’t be tought, how it can be learned!, what kind of learning is this?
Perhaps the issue isn’t truth itself but my readiness for it Maybe the real question is not “what is truth” but “Am I prepared to learn?
When I observe myself and humanity
I recognize these tendencies within...
There is a part of me doesn’t question, I move within routines, ı fulfill obligations,repeat, conversation, consume which is presented to me..
I rarely stop to ask, whether ı truly inquire.
Often my mind assume I know.However Do my mind really know? or Do I merely repeat inherited conclusions? If I believe I already know, why would I seek? Perhaps the more efficient way to avoid learning is to assume that I have already arrived. That thought unsettles me, it suggest that ı might be function rather than living!
Then there is another part of my mind that does inquire. I read, ı analyze, I compare philosophies, one theory exists me then disappoints, another appears profound then insufficient, I move from one framework to another. I ask myself: Am I genuinely searching? Am I intellectually entertaining myself?
Is engaging in theories a refined way of avoiding inner discover? When I claim to want truth, do I actually willing transformation or only delusion( stimulation )?
There are forms of learning my knowledge (oneself)(who ask question without judging) do not after me! I acquire knowledge (oneself) but I remain structurally the same. If truth something, fundamental, should it not disturb my foundation? If I remain intact and untouched, have I truly learned anything of consequence? Perhaps the issue is not the absence of