Gizemli yazarımız Uketsu'dan okuduğum 2.kitap bu. İlki Tuhaf Evler'di. O kitap fikir olarak çok özgün ama teknik açıdan bence zayıf kalıyordu. Bizde basımı 2. sırada olsa da yazarın ilk kitabı olduğu bence oldukça belliydi.
Tuhaf Resimler metnindeyse yazarın görsel bulmaca anlatımı fikri inanılmaz güçlü. Çizimler,krokiler ve bulmacalar ilginç bir deneyim sunuyor.Her ne kadar yazarın final olgunluğuna eriştiğini düşünmüyor olsam da gelecekte çok daha kaliteli işler yapacağına eminim. Zira fikrimce benzeri az bulunur bir tarzı var. Böyle sanki internet üzerinden seyrettiğiniz bir creepy pasta ile hafif polisiye arası bir yerde geziniyor kitabın tarzı.
Benim kitap okuyacak yıllarım azaldığı için yakınlarda başka bir kitabını okumam muhtemelen ama siz gençler (yani benden de genç olanlar) bir şans vermelisiniz.
Telefonlar Elimize Yapışsa Ne Olurdu?1000Kitap
Hepimizin evinde tanıdık bir manzara vardır: Bir araya gelindiğinde bile gözü sürekli ekranda olan çocuklar (ve bazen biz yetişkinler!). İşte “Telefon Melefon Yok!” tam olarak bu güncel ve hepimizi gülümsetirken düşündüren durumun tam ortasına bırakıyor bizi.
Hikâye, telefonlarını bir saniye bile ellerinden düşürmeyen Berk ve kuzenlerinin etrafında dönüyor. Aile büyüklerinin tüm uyarılarına kulak tıkayan bu ekip, büyük dedelerinin 98. yaş günü partisinde bile ekranlara gömülmüş durumdadır. Ancak büyük dedenin pasta mumlarını üflerken tuttuğu o gizemli dilek, her şeyi altüst eder: Çocukların telefonları bir anda ellerine yapışır!
Çocukların bu tuhaf durumdan kurtulmak için çabalarken düştükleri komik durumları izlediğimiz kitap, teknolojiyi tamamen yasaklamayı değil; onun hayatımızdaki yerini sorgulatmayı amaçlıyor. Telefon elimize yapışıkken yemek yemek, giyinmek, hatta banyo yapmak ne kadar zor olabilir? Peki ya ekransız bir dünyada birbirimizin yüzüne bakarak sohbet etmek aslında ne kadar kıymetli?
Eğer çocuğunuzla ekran süreleri yüzünden tatlı sert çatışmalar yaşıyorsanız ve "Bırak artık şu telefonu!" demekten yorulduysanız, bu kitap size parmak sallamadan, mizah yoluyla harika bir kapı aralayabilir. Kesinlikle kütüphanenizde yer açmaya değer!
En az birinci kitabı kadar güzeldi! Kitap ölümler üzerine kurulsa da o kadar sakinleştirici ve güven verici bir havası vardı ki. Çizimlerini 1. kitabın incelemesinde yeterince övdüğümü düşünüyorum ama gene de söyleyeyim. Renk seçimlerine ve çizimlere tek kelimeylle ba-yıl-dım! İkinci kitap birinci kitaba göre daha hızlı bitti gibi hissettim. Gene karakterlere çok bağlandım. Serinin son kitabı olması üzdü beni. (Son kitabı olduğundan emin değilim gerçi) Ve burada ki okur sayısının bu kadar olmasına da çok çok şaşırdım.
Kitapta ilk fark ettiğim şey çizimlerin çok güzel olduğuydu ve renk seçimlerinin çok güzel seçilmesiydi. Kurgu zaten ayrı güzeldi. Yazım dili düşündürtmesi karakterler. İki farklı kişinin ilişkisinden yaklaşık 100 sayfa bahsediliyordu buna rağmen karakterlere bağlanabildim. Yazarı karakterleri bize ilmek ilmek işlemiş. Kapağına zaten ayrı bir hayran kaldım. Ne diyebilirim ki hepsi her detayıyla ayrı bir güzeldi.
dune serisi ile tanışmam, dune kitabının filminin çıkması ile olduğunu utanarak söylemeliyim. o zamandan beri de okumak için fırsat kolluyordum. açıkçası serinin uzun kitaplardan oluşması göz korkutmuyor desem yalan olur. tüm bu sayfa karmaşasının gözünüzü korkutmasına izin vermezseniz eğer, bir çöl gezegeni kurgusuna hoşgeldiniz.
temel unsurlara bakacak olursak,
klasik bir imparatorluk ve onun yönetiminde bulunan soylu ailelerin ve onların görevlendirildiği gezegenlerden oluşan bir sistem. soylu aileler bir nevi derebeyi. atandıkları bölgeyi kalkındırmak ve para kazandırmak bu kazançtan da imparatora hakkını vermesi gerekiyor. şu noktaya kadar, dünya düzeninin uzaya taşınmış hali olarak görüyoruz.
biraz daha derine inersek, baharat ticareti ve o ticaretin ana unsuru choam şirketi ile baharat loncası. pasta çok büyük, pay almak için bekleyenlerse sırada efenim anladığınız üzere.
tüm bunların yanında ezilen halk fremenler. gezegenin tüm zorluğunu halkın bu kısmı yaşıyor. ama hayalleri çok güzel. kitapta beni en çok etkileyen de bu olmuştu. `bir gün çocuklarımız diğer gezegenlerde olduğu gibi burada da suların olduğu havzalarda koşup oynayacaklar' başarmışlar da. açıkcası bunu ileriye taşıyacak çaba azim ve birlik olma içgüdüsü vardı.
kitapla ilgili anlatılacak çok şey var aslında ama bi kaç başlıkta ilerleyeceğim.
- bene gesseritler, bir amaç uğruna dini ve siyaseti bir topluluk nasıl kurar ve yönetir ise, aynı derecede örgütlenmişler. tek bir okul, tüm evreni yönetimine katacak bir sistem. takdire şayan ve bir okadar da ürkütücü. muadibin bile varoluşu hatta fremenlerle arasındaki ilişki bile bu tarikatın bir ürünü olması... ne desem az. etkileyici ve ürkütücü bir güç bu insanlar için. bilim, ruhani güç ve siyaset birleşimi.
- fremenlerin kendi aralarında olan
Bu seriyi sevdimm
Bu seride garip bir şekilde rahatlatan bir şey var. Sanki insana ölsen de arkanda seni hatırlayan seni düşünen insanlar olduğunu gösterdiği için yalnızlığını hafifletiyormuş gibi bir his diyebilirim bu yüzden sevdim. Okuduğumuz hikayelerdeki insanlara veda ettiğimizi bilsem de onların hayatlarına kısa bir bakış atmak keyifliydi.