Ben gerçekten mutlu muydum? Küçüklüğümden beri, sürekli olarak bana çok neşeli olduğum söylenirdi ama ben daima kendimi cehennemde gördüğümden, bana çok neşeli olduğumu söyleyen insanları, kendime kıyasla oldukça huzurluymuş gibi görürdüm.
İnsanlar, bana onları nasıl anlayabileceğime dair hiçbir şey öğretmediler. İnsanları biraz bile anlayabilseydim, ne onlardan bu kadar korkar ne de bu kadar çarresiz bir hayat yaşardım.
Aşk hiç de sizin söylediğiniz basit sempati veya bazen derin olabilen sevgi değildir. O büsbütün başka, bizim tahlil edemediğimiz öyle bir histir ki,
nereden geldiğini bilmediğimiz gibi, günün birinde nereye kaçıp gittiğini de bilemeyiz.