Ezgi
@peachblossom
Serinin son kitabı da bitti, olmayı beklediğim gibi çok üzgünüm. Elena Ferrante'ye saplantılı bir şekilde kafayı takmış olabilirim.Hangi kitap nerede bitti nerede başladı tam olarak hatırlayamıyorum, kopukluk yok hikaye genel itibariyle çok sağlam. Daha önce bana Lila kadar geçen bir karakter olmuş muydu diye düşünüyorum sürekli. Serinin tamamını onun ağzından da okumak isterdim, sürekli olarak onu anlamaya çalıştım çünkü.
Seriye Lila'nın kayboluş haberiyle başladık. Elena bu haberi aldıktan sonra geçmişe götürüyor bizi. Çocukluklarından yaşlılıklarına kadar Lila ve Elena'nın hayatının her anına tanıklık ediyoruz.Doğrusunu söylemek gerekirse başlangıçta biraz yadırgadım arkadaşlıklarını ama bazı kısımlarda toksikleşse de bunun hayranlıktan kaynaklandığını düşünüyorum şu an.İçten içe bunun bir arkadaşlıktan fazlası olduğunu, kimseyi birbirleri kadar çok sevemediklerini düşündüm ve bununla ilgili beklentilerim vardı bu yüzden Elena'nın Nino saplantısı beni çıldırttı. Bazı insanların ne olacağı bellidir. Ailemizden ne kadar kaçsak da, benzemek istemediğimiz o kişilere dönüşüyoruz. Nino için de öyle oldu. Elena hayatı boyunca annesine benzemekten korktu ama annesini kaybettikten sonra onun en sevmediği yönüne tutundu, hayatı boyunca ondan kaçmaya çalışırken ölüm döşeğindeyken onu anlamaya çalıştı.
Diğer yandan Elena'nın küçüklüğünden beri hissettiği ait olduğu sınıftan çıkamama korkusunun da gerçekleşmesini izledik. Ne kadar çabalarsan çabala ayrıcalıklı insanlar seni sadece onlardan daha kötü durumda olduğunda, ait olduğun yerde kaldığında seviyor. Elena da senelerce köklerinden kaçmaya çalıştıktan sonra bu gerçekle yüzleşip geçmişine sarılıyor. Son kitapta Lila'nın yanına, mahallesine dönüyor. Solara kardeşlerin yolsuzluklarıyla birlikte mücadele ediyorlar.
Reklam
Üçüncü kitapla birlikte seriyi bitirmekten korkmaya başladım.İnsanların hayatlarının ne kadar kolay değişebileceğini görmek hem korkutuyor hem de rahatlatıyor beni. Bu kitapta herkesin hayatı hiç beklenmeyen yönde değişti. Elena ve Lila ilişkisi konusunda kafamda daha fazla soru işareti oluştu. İlk kitaplarda birbirlerini sadece kıskandıklarını aralarındakinin rekabet ilişkisi olduğunu düşünüyordum ama işin -en azından Lila için- bundan ibaret olmadığına karar verdim.
Bu kitap siyasi olaylar açısından oldukça hareketliydi, bazı yan karakterler yeniden önem kazandı ama hiçbir karakter de geri planda kalmadı. Seriyle ilgili en sevdiğim şey bu olabilir, Elena ve Lila'nın hayatından geçen kimse unutulmuyor. Yine de bu kitabın yeri ayrı olacak benim için çünkü karakterlerin genç yetişkin zamanlarını okurken kendi içine düştüğüm bunalımların, düşüncelerin yansımasını gördüm. Özellikle de Elena Ferrante'nin annelik ve feminizm konusundaki düşünceleri her okuyuşumda çarpıyor beni.
Napoli serisinin ikinci kitabında Lila ve Lénu hayatlarında farklı yönlere doğru ilerliyorlar. Lila artık "Sinyora Carracci" olarak yaşamaya alışmaya çalışıyor. Evlendiği kişinin düşündüğü kişi olmadığını anladıktan sonra boşluğa düşüyor. Lila'nın kendini bulmaya çalışmasını, bunu yaparken de hayattan ne beklediğini, neyin onu gerçekten mutlu ettiğini anlamaya başladığını görüyoruz. Lénu ise eğitimine devam ederek kimsenin gerisinde kalmadığından emin olmaya çalışıyor. Bu kitapta elinden geldiğince uzaklaşıyor Lila'dan ama ne kadar kaçsa da Lila'nın gölgesi hayatının üzerinden çekilmiyor. Lénu için de kendini tanımaya başladığı ve tek başına var olabildiğini kanıtladığı yıllar. Hayatı boyunca kurtulamadığı yetersizlik hissiyle yüzleşmeye başladığını görüyoruz, sonunda çabalarının meyvelerini almaya başlıyor. Her ne kadar karakter olarak Lénu'ya benzesem de, bu kitabı Lila'ya hayranlık duymadan okumak mümkün değil. Bu kitapta öncekinden farklı olarak Lila'nın bakış açısından yazılmış olan kısımlar da vardı, yine de her saniye onun ne düşündüğünü merak ederek geçti. Her hareketi beni tedirgin etti ve heyecanlandırdı. Asla unutamayacağım karakterlerden biri olarak kalacak.
Herhangi bir şeye bağımlılık beni oldum olası korkutmuştur. Tove'nin nasıl öldüğünü bildiğimden uyuşturucuyla tanışmasını korkuyla bekledim. Gerçekten okuması zor bir kitaptı benim için. Yine de bu kitabın üçlemenin en iyisi olduğunu ve bu üçlemenin de okuduğum en iyi serilerden biri olduğunu düşünüyorum. Tove her konuda çok dürüst, aldığı her yanlış kararı hiç çekinmeden seriyor önümüze. Hayatını nasıl kaydırdığına adım adım şahit oluyoruz. Bu yüzden hayatınızın her anında okuyabileceğiniz bir kitap olduğunu düşünmüyorum.
Napoli Romanları serisinde neredeyse 60 yıl süren bir dostluk hikayesi anlatılıyor. Bu kitapta çocukluktan gençliğe kadar olan kısım ele alınmış. Çocukluklarından itibaren hem birbiriyle yarış halinde olan hem de birbirini çok seven iki kadın. Hem kıskançlıkları hem birbirlerine olan bağlılıkları o kadar samimi bir şekilde anlatılmış ki. Yaşadıkları toplumla olan mücadeleleri, sırf kadın oldukları için geri plana atılmaları, çocukluktan beri kurdukları hayallerin çöküşü... Hepsi çok duygulandırdı beni. Ama en çok Lila'nın bu hale gelmesine üzüldüm. Yaşamayı böylesine severken, sürekli ailesi için çabalarken, onların onu zengin biriyle evlenerek ailesini kurtarmak zorunda olan bir araç olarak görmesi ve en sonunda kızı tamamen tüketmeleri... Lila'nın eski Lila olamaması bende de Linu gibi, en iyi arkadaşımı kaybetmişim gibi bir his uyandırdı.
Reklam