Gelme İhtimalinin Ölümü
Pencereme vuran rüzgar bile yabancı.
Sanki beni görse yolunu değiştirir.
Ben de zaten kimsenin yoluna çıkmıyorum artık;
Biri fark eder diye değil,
Kimsenin fark etmeyeceğini öğrendiğimden.
Bir çığlık yükseliyor içimin derininden;
O bile çıkacak yolu bulamıyor.
Karanlık, içimdeki sessizliğe kulak oluyor;
Kimsenin duymadığı şeyi o duyuyor.
Anladım: Yalnızlık, kimse gelmediğinde değil,
Gelme ihtimalinin bile öldüğü anda başlarmış.
Sesimi kendimden bile saklar oldum artık,
Çünkü bazı geceler insan kendi varlığını bile duyamazmış.