herkesin değil ama en azından bir bölük insanın saf ve erişilmez ruhlarının olmasını, yalandan uzak yaşamalarını isterdi…dostlar edinmek istiyordu. bilgiyi alt etmiş, yenmiş dostlar.
kutsal coşkular artık beni ilgilendirmiyor. kahramanları yeterince güven verici bulmuyorum çünkü. zaten çağımız gündelik insanların çağı... senin ve benim çağımız bu. bu çağın kahramanları bizleriz. belki köpek sürüsü kadarız ama kendimize bir yer ayırmayı, ufacık bir yer, başarmışsak... bunu yeterince coşturucu bulmuyor musun?"
insan ille de sayılıp sevilmek, öteberisini kimselere kaptırmamak üzere yaşamazdı ki. yoksa çıkışsız bir dünya olurdu bu. çünkü ancak olağanüstü sevinçlerin gücü, o görünmez kubbede delikler açabilirdi. hayatı, oluşumunu tamamlamamıştı daha. ellisine varmıştı ama sürekli çevresini saran yoğun tabakayı sıyırıp öteye geçemiyordu işte.