"Hiç sevilmemiş insanları seversin...
Başta iyileştiriyorsun sanırsın. Sabredersin, anlarsın, eksiklerini tamamlarsın. 'zamanla öğrenir' dersin.
Ama sonra yorulursun... Çünkü sen sevmeyi öğretmeye çalıştıkça, o sevgiyi taşımayı bilmediğini gösterir.
Ve bir gün fark edersin;
Sana verdiği yara, aslında onun eksikliğidir."
öyle yakındık ki birbirimize
hayatı hep aynı çerçeveden görürdük sevgiyle doluydu bakışları
bulutlar kadar hürdük o mavi vakitlerde
Ellerim ellerinde ısınır, dünya susardı
Şimdi özlemin içimde usulca yanarım.