Bir kitap kapağını aralıyorsunuz yıllardır sakladığınız okumaya cesaret edemediğiniz yazılmış ama postalanmamış bir çok mektubun sayfaları var
Bir çok yazar ve düşünürlerin yerinde yorumlarıyla içinizi ferahlatacak değerli bir kitap
Acaba bir şeyin tamamına sahip olmak insanı hoyrat ve küstah mı yapıyordu?Vuslattan sonra bunun için mi bitiyordu aşklar?Bunun için mi zarafeti korumak güçleşiyor ve davranışlara sızıyordu isyan?
“Sabah sabah insanını denedim dünyanın Cimrilikle dolu deriler yürüyordu Başka bir şey göremedim
Sonra kanaat kınından bir kılıç çektim
Keskin tarafıyla onlardan
Ümitlerimi kestim”
İmam Şâfiî