“Karıncaların bile Süleyman’ı aldatmayı ummaya başladığı” şu dünyada sonsuz acılar içinde kalan insan kendi küçük sandalının boğuştuğu sulara hayretle bakar.
Dünya bir ırmaktır,biz dışarıdayız bu ırmaktan;ırmağa düşen gölgemizdir ancak.
Her şeyin gölge olduğunu bir kere fark edince,artık can acısada bir acımasa da bir.O zaman bitmez zannettiğin her türlü çile de biter.Hem öyle bir biter ki artık bitse de fark etmez bitmesede fark etmez.
İnsan ya arzularının ya da korkularının tutsağıdır: Kimilerinin uykusu sahip olamadıklarına sahip olabilme arzusundan kaçar,kimilerininse sahip olduklarını kaybetme korkusundan… Geleano’nun tesellisi (Tepetaklak)